Por eses mundiños de Deus


Non hai como saír da casa e andar por eses mundos de Deus para comprobar que aquí, neste recuncho da Península, non estamos tan mal en determinadas cuestións, ou cando menos non estamos peor, os atrasos chegan a todos lados. Tamén en materia de infraestruturas. E aínda que se falamos do tren de alta velocidade estamos a anos luz da realidade que se vive na Meseta, Levante ou Cataluña, no que ten que ver coas estradas non estamos moito peor. A orografía non axuda demasiado e saír de Galicia pode ser un verdadeiro suplicio, pero se do que falamos é de calidade estamos á altura do resto. Algo é algo, por moito que se diga que o mal de moitos é consolo de parvos. Debe ser por iso que ao final todos calamos e outorgamos e tragamos con carros e carretas sen replicar.

Hai unhas semanas, con todo o escándalo do máster de Cifuentes, houbo un (ao meu parecer enxeñoso) usuario de Twitter que ante a petición do PP para que alguén achegase pistas sobre a conspiración contra a ex-presidenta da Comunidad de Madrid respondeu cunha fotografía do deplorable estado da autovía que une Galicia coa capital do Estado, engadindo que, tal e como estaba, ben valía como pista porque se asemellaba máis a un camiño de carros que a unha vía nacional. E non esaxeraba, porque tiven a experiencia de percorrer un tramo desa estrada e dou fe de que o estado do firme é lamentable. Non conto isto como anécdota, senón como denuncia dunha situación que vai máis alá dunha cuestión estética e que pode chegar a custar, xa non digo avarías nos vehículos, senón incluso vidas.

É certo que en épocas de crise gastar en cemento e asfalto non parece o máis urxente e necesario, pero iso é unha cousa e outra é ter as estradas coma se fosen pistas forestais, sobre todo porque supón un perigo.

O colmo xa é cando, despois de coller un desvío, chegamos a unha autoestrada, coa súa peaxe correspondente, por suposto, e de camiño atopamos tramos nos que o asfalto está nun estado igual de lamentable que o da autovía. O cal leva a calquera a preguntarse en que diaño gastan as empresas concesionarias o que recadan polos milleiros de coches que pasarán por alí a diario. En persoal non o creo, porque cada vez son máis as cabinas habilitadas para pagar mediante unha máquina e menos as que teñen a unha persoa de carne e óso ao outro lado.

Algo terán que gañar, obviamente, que para iso son empresas, pero a Administración debería estar máis vixiante neste tipo de cuestións e esixir un mantemento mínimo das estradas, porque á fin e ao cabo son un servizo público que xa pagamos entre todos. Porque, ao final, é unha cuestión de seguridade.

Autor Marta Gómez CIUDADANA

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Por eses mundiños de Deus