O drama de medio cento de familias de Rianxo que non esquecen á súa xente do mar segue presente

A vila rianxeira lembrou aos mariñeiros falecidos

.

Ribeira / La Voz

«Xa che levaran os ollos / relingadores de lonxanías / e pescadores de profundidades...». É a voz de Manuel Antonio, escrita sobre a pedra nunha rosa dos ventos, a que cada Primeiro de Maio pisan as familias de medio cento de rianxeiros que perderon a vida no mar. Dá igual os anos que pasaran desde a desgraza, segue presente, e esa memoria serve como homenaxe aos que un día embarcaron para non volver máis. «O peor é para os que van alá, pero o que queda aquí tamén pasa moitos tormentos», dicía Josefa Piñeiro despois de poñer unha coroa de loureiro xunto ao monólito dedicado aos mariñeiros. Ela e a súa irmá Pilar néganse a deixar caer no esquecemento ao seu irmán Vicente.

A pesar de que hai máis de medio século do naufraxio que levou a Vicente para sempre, elas acoden todos os anos á homenaxe ás xentes do mar que se leva a cabo no parque de Galicia. «Era dous anos máis novo ca min, o barco creo que se chamaba Valle de Mena, foi ao fondo e non se salvou ningún. Ían tres de Rianxo», conta Josefa, a segunda de nove irmáns. A pequena, Pilar, tiña apenas 7 anos cando morreu o seu irmán, pero tamén ten un recordo vívido: «Acórdame que miña nai dicía que se fartara de chorar ao verme chorar tanto a min, eu era unha cativa. A ela quedoulle moito pesar porque meu irmán convidáraa a ir a Bilbao para velo e ela díxolle que non, que era mellor que aforrara os cartos que daquela facían moita falta e non foi». Vicente afundiu no golfo de Biscaia.

Oracións polos defuntos

«Xa che levaran a voz / asolagada na furna xiróvaga / por onde escoan as tempestades». A dor que amosan as palabras do poeta do mar rivaliza coas doutros familiares de mariñeiros que perderon a vida na auga salgada.

En Almería quedou o home de Adelaida, que se sumou ao acto de onte cunhas oracións dedicadas a «todas as almas que morreron no mar». Aínda se emociona recordando a súa perda: «Ao pouco de casar embarcou e xa non volveu, caeu ao mar por Almería. Menos mal que eu xa estaba en estado e quedoume unha filla». Unha muller que hoxe ten 57 anos e que non puido coñecer ao seu pai, igual que moitos outros.

Manuel Galbán Sobradelo é un deles. Conta que el foi o impulsor da homenaxe que cada 1 de maio se rende ás xentes do mar de Rianxo e no monólito erixido sobre a rosa dos ventos e os versos de Manuel Antonio están os nomes de tres membros da súa familia. O seu pai, Manuel Galbán, morreu na ría de Arousa en 1937, uns meses antes de que el nacera; o seu curmán, Ángel Galbán Franco, que afogou en 1961; e o seu afillado, Manuel Alcalde, que perdeu a vida no Gran Sol no 2003. Quizais por iso non comprende que en actos coma o de onte non haxa unha participación masiva: «Hai que ter corazón. Son 48 defuntos, pero aquí non vimos máis que catro a acordarnos deles, porque este é un día para recordar».

Na homenaxe deste ano tamén participaron o irmán e outros familiares de Santiago Méndez Figueiro, que finou en augas do Atlántico en 1970. A el, e aos demais nomes do monólito rianxeiro, está dedicado o poema ...Ao afogado sobre o que descansa a súa memoria. «Xa che levaran os azos / enmallados na rede sonora».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

O drama de medio cento de familias de Rianxo que non esquecen á súa xente do mar segue presente