Ramón Martínez: De mariñeiro a cura convencido

Amósase satisfeito de ter cambiado, con 30 anos, o barco pola acción pastoral


muros / corresponsal

Non acontece a diario, pero tampouco é única a experiencia vital do muradán Ramón Martínez Caamaño, quen despois dunha eficiente preparación profesional e dun frutífero porvir laboral, rexeitou esa forma de vida e decantouse pola axuda aos demais. Aínda que non sexa unha rara avis nos nosos tempos, é digno de destacar que un proveitoso patrón de pesca de Muros, troque aparellos e barcos pola acción pastoral. Moncho de Chuvasco, como se lle coñece na súa vila natal, non o dubidou, e a piques de cumprir os 30 anos matriculouse na Universidade Pontificia de Salamanca coa finalidade de acadar a orde sacerdotal. Aos 35 anos oficiaba a súa primeira misa, e dende aquela ata a actualidade, xa con 66, segue entregado á acción pastoral, aínda que a súa pouca saúde levouno a pedir a xubilación.

A chamada de deus ou a monotonía da vida levaron a Ramón Martínez ao seminario. «Todo estaba demasiado ben, pero a min non me satisfacía. Aspiraba a facer algo máis, e especialmente algo do que se beneficiasen os que me rodeaban», afirma o sacerdote. Nas longas noites de inverno, capturando cefalópodos en África ou albiscando o romper do día nas costas galegas na procura de lagostinos, Moncho de Chuvasco soñou que quería ser cura. Si, un cura distinto a don Ramón, a quen idolatraba súa nai, pero el quería integrarse máis na sociedade e compartir cada un dos problemas cotiáns dos fregueses, e tentar axudalos, en especial aos máis necesitados. Ninguén se alegrou máis desa decisión que a súa proxenitora, os demais, tanto familiares coma amigos, tardaron en asimilalo.

Pasado o tempo, este cura muradán recoñece que tivo as súas dúbidas vitais. Primeiro ao decidir deixar o mar, que fora sempre para toda a súa familia o destino obrigado e ao mesmo tempo ansiado polos varóns, amor ao que nunca renunciou. «Non sei se fun elixido ou me levou ao sacerdocio a miña forma de ser e de pensar. A ausencia desa chamada directa da providencia, da que algúns falan, e tamén as dúbidas de fe acudiron á miña mente, pero hoxe digo con total convencemento que a decisión tomada mereceu moito a pena. De ser posible, cambiaría tódalas circunstancias, éxitos e posicións sociais por ser de novo cura».

Tres décadas de traxectoria

Pese a iso, Ramón Martínez experimentou decontado as penurias que afectan aos sacerdotes, e dentro delas, destaca a soidade. «O de vivir coma un cura é xa historia. Hoxe padécense moitas limitacións, entre as que destaca a económica, o exceso de traballo pola carencia de vocacións e a perda de compromiso e relixiosidade de moita xente. Tamén está de moda fomentar o anticlericismo e a renuncia á nosa cultura católica, que pese aos erros cometidos é admirable», afirma Moncho Martínez. Nos seus 30 anos de actividade pastoral exerceu en dúas parroquias de Compostela e en localidades de Mazaricos, Outes e Muros, ata que unha diabetes o levou como capelán ao Juan Canalejo, pero diversas doenzas obrigárono despois a deixar o cargo. Na actualidade, é párroco emérito de Torea e colabora en tarefas litúrxicas nas freguesías da zona.

Pausado, bo conversador, aínda que rexeita o fútbol e a política partidista nos faladoiros, sempre alleo ao bulir e ás liortas, non quere ser protagonista de nada: «Eu quero pasar pola vida con humildade e en silencio. Son consciente de que me quedou moito por facer, aínda que canto fixen foi sen esperar recoñecemento de ninguén. Sempre recibín un trato de favor, especialmente dos meus superiores, e lamento que a miña enfermidade limitara tan cedo o meu labor», conclúe.

Ramón Martínez non escapa a comentar o seu parecer sobre temas de actualidade relixiosa coma o celibato, do que di: «Quizais desapareza, pero non aumentarán por iso as vocacións, nin diminuirán os problemas dos curas». Tamén fala sen poñer trabas da administración de sacramentos: «Non ten sentido falar de recibir sacramentos sen unha formación previa». Ao referirse á xuventude comenta: «Que os máis novos sexan rebeldes non é unha novidade. Na súa volta á igrexa é determinante a formación familiar que recibiron».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Ramón Martínez: De mariñeiro a cura convencido