Nova política, vellos métodos


Hai trinta anos, na entón Puebla do Caramiñal, exercer o xornalismo era unha tarefa complicada, porque o alcalde non consentía gravadoras nos plenos para que as súas desproporcionadas intervencións non se difundiran; tampouco as cámaras de fotos porque non lle gustaba como saía nos xornais; incluso promoveu a queima de exemplares de La Voz de Galicia un domingo do Carme dos Pincheiros por publicar, días antes, unha noticia na que saía implicado nunha querela por prevaricación, e ata impulsou unha denuncia contra un xornalista por unha reportaxe sobre o trapicheo de droga nos xardíns baseándose na obriga de calquera cidadán de denunciar un delito do que é testemuña.

Tamén por aqueles anos, o mesmo rexedor ordenaba a retirada dunhas publicacións da asociación cultural A Miserela porque contiñan o topónimo Pobra, en lugar do de Puebla que defendía; e ata facía uso do taboleiro público dos xardíns para atacar a todo aquel que ousaba contradicir as súas posturas. Claro que daquela, só pasaran 14 anos da morte de Franco, e había xente que aínda non estaba acostumada a vivir en democracia. Sen embargo, Segundo Durán foi quen de avanzar e ata de recoñecer erros, iso si, despois de caerlle unha inhabilitación de seis anos por un delito contra a liberdade de expresión, precisamente pola retirada dos folletos da Miserela, o que se converteu no fin da súa carreira política.

Pois ultimamente véñenme á memoria aqueles tempos que cría superados, porque na hoxe Pobra do Caramiñal cambiaron os soportes e as persoas, pero non os métodos, e aos feitos me remito: unha representante pública que con nocturnidade e carapucha arranca unha placa simbólica dun acto reivindicativo e desfaise dela no peirao, sendo sorprendida por un membro das forzas de seguridade do que, inicialmente, fuxe; un feito que se publica neste xornal e que, previamente, dáselle a posibilidade de contar a súa versión, e só ten a ben deslizar a ameaza do xulgado, para, ao día seguinte, en redes, cualificar de falta de rigor unha información totalmente avalada, incluso documentalmente -fala de rigor quen protagonizou un acto totalmente carente del-; campaña no seu taboleiro -redes sociais- e queima do medio que deu a noticia -o malo non son os feitos, senón que se saiban-.

Nos tempos da nova política sucédense accións máis propias dos herdeiros da ditadura. A teima por desacreditar aos medios de comunicación social non é casual, senón unha estratexia porque pensan que quen controla a información controla o mundo, pero xa lles advirto que o mellor xornalismo xorde canto máis atrancos hai contra a liberdade de expresión, como hai trinta anos na Puebla.

Por Moncho Ares CIUDADANA

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

Nova política, vellos métodos