Pescadora

Nun alto na súa ruta migratoria, esta aguia atópase entre nós


Manolo dáme conta puntual da súa chegada. Xa está aquí, dime cada ano; vina neste sitio ou naquel outro. Dese xeito, faime partícipe cada temporada da súa presenza nalgún lugar da beiramar ou no foz dun dos nosos ríos.

Este día decidinme a acompañalo nunha saída e constatar por min mesmo o avistamento. A tarde escollida, chuviñenta e anubrada, non prometía ren. Emporiso, ante as escasas perspectivas de éxito, recreamos o camiño coa vista do esquivo picapeixe, un minúsculo raio azul e verde apenas entrevisto cruzando lixeiro sobre a tona da auga; coa da garza real vestindo as orelas de elegancia e coa de varios exemplares de limícolas: biluricos, píllaras e pilros, corricando pola lama con desleixo. Porén, e malia o meu escepticismo, o premio da xornada acabou caendo:

Alí, alí! Non a ves? Uns ollos cunha miopía de case cinco dioptrías non son o instrumento máis axeitado para identificar unha rapaz a distancia; mais uns prismáticos cunha boa óptica resultan unha axuda inestimable se, asemade, a ave dá varias pasadas a curta distancia amosando o voo lento e o planeo característicos, as ás longas e angulosas, a plumaxe case branca agás as puntas negras. Cando decide pousar a súa figura maxestosa encol dun eucalipto seco e enxergamos a liña ocular negra a xeito de anteface, a identificación queda corroborada.

O seu nome non engana. A nosa visitante aliméntase de peixes que captura -espectáculo digno de ver- despois de guindarse contra eles dende o alto. Malia que este día non tivemos a sorte de contemplar como se mergullaba na auga coas poutas cara adiante, o meu compañeiro si gozou do privilexio en ocasións anteriores.

Descoñezo o lugar onde cría, de xeito habitual no bico dunha árbore de gran porte, nin tan sequera se o fai. Mais aínda que o soubese tampouco o diría: hai indiscrecións que matan. Non querería ser eu quen levantase a lebre. Recoñezo que unha alimaña desecada a carón do televisor viste moito o cuarto e que un bo trofeo resulta do máis aristocrático: unha forma de impresionar as visitas ben máis orixinal ca o vídeo da lúa de mel nunha praia tropical.

A matar un animal -un elefante poñamos por caso- chamámoslle deporte, mais cando o que caza para alimentarse e sobrevivir é o animal catalogámolo como asasino -eis a candorca ou Killer whale como exemplo-. A encarnizarse cun becho cun comportamento digno de ser tratado por un psicoterapeuta -un touro nunha praza-, dicímoslle arte. Nas haxiografías do defunto Francisco Fernando, arquiduque e herdeiro do trono do extinto imperio austrohúngaro, elóxianse a súa puntería e habelencias como gran cazador: no transcurso da súa vida matou, el só, 300.000 animais; máis de 2.000 durante o transcurso dunha única xornada de caza. Asasino en serie hai moito, abofé!

Quero crer que os furtivos e os tiradores de gatillo fácil non son máis ca un pesadelo do pasado, unha especie xa extinta, e que a aguia pescadora -e non peixeira, que segundo a RAG significaría que vende peixe-, está entre nós, nun alto no camiño da súa ruta migratoria, fóra de perigo; preto das nosas casas cada temporada para quen queira gozar da súa presenza.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

Pescadora