Pragmatismo


Agrandeza ou a mediocridade dos gobernantes non aflora de inmediato -xa lles gustaría, claro está-, senón co paso do tempo. Así cando o primeiro de abril de 1971 comecei a miña andaina laboral no Concello da hoxe mal toponimizada A Pobra do Caramiñal, topeime coa gran sorpresa de que neste municipio, eminentemente mariñeiro e cunha poboación dunhas nove mil almas, contemplaba nos seus orzamentos para camiños rurais unha partida de 300.000 pesetas, a mesma cantidade que no de Carballo, eminentemente rural e no que fixen as prácticas, cunha poboación tres veces maior. Hoxe en día podemos dicir que o axuntamento valleinclaniano ten unha fixación da poboación no rural razoable, mentres que o da capital de Bergantiños dá pena. Salientábel foron os enxeñosos e atinados «vales de gravilla» acuñados polo alcalde, Eliseo Escurís.

Nestes intres, a Xunta está mergullada no desenrolo da ben intencionada Lei 10/2016, de medidas urxentes para a actualización do sistema de transporte público de Galicia, e tópase co vello dilema filosófico de se foi antes o ovo ou a galiña, xa que en moitas liñas había máis autobuses que viaxeiros. A cuestión non é banal, porque as políticas para fomentar os asentamentos poboacionais xa preocupaban no medievo, foron fundamentais na reconquista e mantivéronse durante séculos, como foi o caso das Cartas-Puebla.

Eu coido que neste caso é mellor pecar por exceso que por defecto, se ben as políticas do rural galego teñen que facer un xiro de 3800, como é o caso das leis urbanísticas aprobadas por gobernos de tódalas cores. Nisto cómpre ser pragmático.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Pragmatismo