Antonio Lijó: «Hai máis vida cultural que nunca, pero agora é máis privada que pública»

O ente foi condecorado co premio Altofalante 2016 pola súa defensa da cultura


Ribeira / la voz

Os que o coñecen saben que a cabeza non lle para. Antonio Lijó (Ribeira, 1966), Tucho Plaza para os seus veciños e amigos, confeccionou nunha viaxe a Washington o que un ano despois se converteu no Ateneo Valle-Inclán. Era 2006 cando o espazo cultural abriu as súas portas para que os mozos da Centenaria tivesen un lugar no que estudar. O ente, vivindo un proceso natural, mudou cos anos, pasando a dar cabida a presentacións de libros e charlas de toda índole. Actualmente traballa como casa para todos, un teito no que xuntarse e loitar para cambiar o mundo. Esa hospitalidade fixo que a asociación Altofalante pensase nel para entregarlle o seu premio anual. O motivo non foi outro que o de ter sempre unha man tendida para quen necesite axuda.

-No voso décimo aniversario outorgáronvos o premio Altofalante. ¿Que significa para vós?

-É un orgullo que pensaran en nós, levamos dez anos traballando e este é o segundo premio que nos dan, despois do que nos concedeu a asociación Barbantia. Os dous axudan moito, permítenos crer que o camiño que seguimos é o correcto.

-Dende Altofalante xustificaron o galardón polo voso apoio a todo tipo de asociacións, partidos e ideoloxías. Chegados ao ano 2017, que isto ocorra é aínda revolucionario.

-Pódese considerar así [risas]. Estamos abertos a todo, somos unha institución privada e estamos obrigados a abrir as nosas portas a quen nolo pida. Aquí non dividimos, non preguntamos, só buscamos un oco na axenda para atopar un día libre. Cremos e defendemos que debemos axudar a quen o necesite.

-¿Como naceu o Ateneo?

-Foi nunha viaxe a Washington no 2005. Visitei unha librería Barnes and Noble e gustoume o que tiña diante. A xente podía sentarse e ler os libros, coller unha revista e tomar un café. Pareceume unha idea fantástica e quixen traela para aquí. Nós xa tiñamos a cafetería e cando volvín non dubidei e montei a librería. Pensámolo como un lugar onde os rapaces mozos puidesen estudar e conectarse a Internet, non tiñan como facelo naquel momento. Fomos o primeiro lugar de Ribeira onde houbo wifi.

-A función do Ateneo foi evolucionando co paso do tempo.

-Foi unha transformación natural. Funcionou moi ben coa xente moza, pero co tempo o Internet foi chegando ás casas e nós cambiamos. De aí converteuse nun lugar onde presentar libros e dar conferencias. Un día a escritora Uxía Casal pediume un oco e a partir de aí empezaron a pasar nomes propios como Camilo Nogueira, Manuel Jabois ou Rodrigo Cota. Uns foron traendo aos outros. Daquela Ribeira era un deserto, coa chegada do Lustres-Rivas xa hai una diversidade.

-¿As charlas e as presentacións seguen tendo forza?

-Están máis paradas, cada vez ven menos xente, só se enche si o escritor é alguén mediático. É unha cuestión xeral, pasa aquí e no resto de España. Se ocorre en cidades de 300.000 persoas xa te podes imaxinar nunha de 30.000.

-A pesar disto, o Ateneo está ocupado os 365 días do ano.

-A axenda está chea. Cada vez hai máis asociacións, clubs e entidades que nos piden un oco, que se están movendo e que intentan dinamizar a cidade. Hai máis vida cultural que nunca, pero agora é máis privada que pública.

-¿Cal é o seguinte paso que ten pensado dar o Ateneo?

-Cambiará, pero seguirá facéndoo de forma natural. Todo se transforma e gozamos de saúde, o que teño claro é que todos terán un oco no Ateneo.

Puntos a destacar

Un éxito. O Ateneo teimou para que unha céntrica praza de Ribeira levase o nome do poeta Pablo Neruda.

Fondos. Máis de un milleiro de libros ocupan os estantes do espazo cultural.

Liberdade. Quen o precise só ten que acudir polo Bar Plaza e preguntar por Tucho.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Antonio Lijó: «Hai máis vida cultural que nunca, pero agora é máis privada que pública»