Maxi Olariaga: «A cultura está absolutamente maldita e acosada dende o poder»

O autor noiés recibirá mañá en Porto do Son o sereo que recoñece a traxectoria cultural no Barbanza

a. Novo
Ribeira / La Voz

O escritor noiés Maxi Olariaga leva unha longa traxectoria no eido cultural. Conta que se dedicou moitos anos á música, pero finalmente a escrita e o pouso de moitas lecturas daqueles poetas malditos, como Miguel Hernández ou Alberti, acabou xermolando nel. O florecemento foi tal, que o autor recibirá mañá o sereo que entrega a Asociación Cultural Barbantia en recoñecemento á traxectoria no Barbanza.

-¿Que supuxo para vostede recibir este premio de mans da asociación Barbantia ?

-Foi, o primeiro, unha sorpresa moi grande polo inesperado e, por outra parte, o que supón é un agradecemento a todos os socios e a toda a xente que votou a favor deste nomeamento.

-Recoñeceuse a súa faceta como escritor, ¿cando decidiu que quería dedicarse á escrita de forma profesional?

-Eu escribín sempre, desde neno, e realmente nunca editei. Raro era o día que non escribía un poema, ou algo, durante toda a miña vida. Foi polo ano 1983, máis ou menos, a raíz do nacemento do meu fillo, cando elaborei un poemario pequeniño que se chamaba Testamento para o meu fillo e o presentei na Sociedade Liceo, onde me deron o primeiro premio. A partir diso empecei a escribir, un pouco para min. Casualmente, a correspondente de La Voz de Galicia, que daquela era Sara Ares, animoume a escribir unhas cartas para o suplemento do Barbanza. E así comecei.

-¿Recorda a primeira que fixo?

-A primeira foi a raíz de que morreu un compañeiro meu, o fareiro de Corrubedo. Gustou tanto que dende aquela empecei a colaborar de forma periódica co xornal, e xa practicamente escribo todos os días.

-As dúas colaboracións que fai actualmente en La Voz de Barbanza son entregas esperadas polos lectores, ¿como escolle os temas e de onde lle vén a inspiración?

-Os mércores escribo La Maraña e os domingos Maximalia. Esta última é un pequeno ensaio, máis literario, mentres que na outra aparecen asuntos de máis actualidade. Calquera cousa que suceda ou feito da pé ao artigo, aínda que de vez en cando tamén o fai un sentimento, como este pasado mércores, onde falaba de cando de rapaces xogabamos aos trompos e como se divirten agora os mozos.

-¿Segue algún método ou rutina para enfrontarse ao temido papel en branco?

-Eu nunca sei de que vou escribir. Poño un título e, a partir de aí, empezo os relatos. Ademais, acáboos bastante rápido e son de pouco corrixir.

-¿Empeza a casa polo tellado, neste caso?

-Así é. Póñoche o exemplo do outro día. Deuse a casualidade que vin aos rapaciños xogando ao trompo. Titulei Trompos e xa foi todo o artigo de corrido. Non penso nin o que vou facer nin como desenrolar unha historia. Simplemente, escribo. Vai todo seguido e bastante rápido, a verdade.

-¿Ten predilección por algún xénero literario en concreto?

-A poesía para min e o gran xénero literario. Non hai día que non lea poemas.

-¿É quizais a poesía o xénero máis complicado para chegar aos lectores?

-Pois probablemente, porque a poesía normalmente hai que lela máis dunha vez e quizais sexa máis selectiva, nin máis nin menos importante, pero si esixe dedicación.

-¿Tenlle especial cariño a algunha obra ou son todas fillas do seu pai por igual?

-Téñolle especial cariño por unha personaxe que se chamaba Pantín. Apareceu nun libro que me publicou Toxosoutos e que trataba sobre unha historia totalmente alegórica. Sempre pensei en retomalo, pero nunca me puxen, igual que co teatro, e aínda que me andan a perseguir para que faga outra obra teatral nunca máis se me deu por aí.

-¿E que hai dos novos proxectos?

-Non sei. Son bastante anárquico nesta faceta da escrita.

-¿Que importancia cre que teñen estes premios e outras accións que leva a cabo Barbantia á hora de achegarlle a cultura o público?

-É moi importante porque ultimamente a cultura está absolutamente maldita e acosada dende o poder. E, se non tiveramos a esta xente, que sigue aí en trincheiras e en avanzadillas, ata ás veces perigosas, abundaría a deshumanización e unha sementeira de incultura e de vulgaridade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Maxi Olariaga: «A cultura está absolutamente maldita e acosada dende o poder»