Unha mala palabra

Fracisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

10 sep 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Mi tía María chegou toda escandalizada, porque na misa da tarde á que acostuma ir, o señor cura preguntou se ían comulgar moitas persoas, e como ninguén respondía o home aclarou que lle quedaban poucas Hostias e necesitaba saber cantas, máis ou menos, tiña que consagrar.

O escándalo non llo produciu que o cura fixese aquela pregunta, senón que lle chamase Hostia ó que ela chamaría partícula. Eu quería contarlle que a tal palabra, segundo teño entendido, ten a súa orixe nos pequenos sacrificios que facían os romanos. Unha hostia era un pouco de pan ou viño queimado nos pequenos altares familiares a algunha divindade. E aínda fun ó «tumbaburros» de Google para ampliar coñecementos e saber que esa palabra tamén lla daban os romanos ós pequenos animais ofrecidos para procurar aplacar a ira dos deuses ou pedir algún favor, mentres que os grandes animais se reservaban para agradecer os favores recibidos. Algo que me fixo concluír que xa daquela se lle daba menos valor á esperanza e á promesa que ós logros.

Como queira que sexa, a citada palabra, durante os tempos de maior integrismo relixioso da nosa historia, estaba prohibida no vocabulario da xente decente, como me lembrou Pepe, amigo, historiador e iconoclasta, quen de neno tiña que confesar sen desculpa todos os anos por Pascua Florida.