Taragoña: os emigrados na Arxentina crearon unha escola en 1929

Pretendía redimir as novas xeracións da «esclavitud espiritual a que los tienen condenados las autoridades»

XESÚS SANTOS

A denominada Sociedad Instructiva Pro Escuelas de los Hijos de Taragoña foi fundada en 1922 polos taragoñeses emigrados na Arxentina. Nese cometido destacaron tres homes: Francisco Suárez, Felipe Tubío e José Otero, que soportaron a carga da organización cando había certas axitacións entre os asociados. Lograron salvar algúns obstáculos debido ao entusiasmo reinante. Só os movían dúas causas: manter os lazos de unión, e crear unha escola en Taragoña, coa finalidade de redimir as novas xeracións da «esclavitud espiritual, a que los tienen condenados las autoridades».

A súa primeira festa celebrárona no Salón Orfeón Español en 1924, para conmemorar o segundo aniversario da entidade. Ao ano seguinte, cando tiñan proxectada unha velada teatral e un baile a beneficio «de la caja social Pro Casa Escuela», deron a coñecer unhas notas de interese, asinadas polo secretario José Otero, nas que pedían axuda para restablecer a instrución en Taragoña, onde só había unha escola.

Grave accidente

A finais de 1925, José Otero, a causa dun accidente de tráfico, perdía unha perna. O festival de 1926, no que se representou a comedia dramática Ideas novas, escrita por el, realizouse a beneficio, non só da sociedade, senón tamén para axudar a Otero.

José Otero decidiu viaxar a Taragoña a descansar e, ao tempo, realizar unha importante misión, como era a de iniciar os trámites para construír o edificio escolar. Ao efecto, e xa na terra, creou unha subcomisión de veciños, presidida por Baltasar Quintáns. Visitaron os solares, situados en Campo de Pazos, dende onde se divisaban unhas vistas fermosas: «Domina limpiamente toda la comarca de Araño, Asados y sus montes hasta Vexo».

Taragoña contaba, en 1928, con algo máis de dous mil habitantes, e 470 nenos de ambos sexos, dentro da idade escolar. A pesar diso, o Estado non modificara o sistema «rústico» de ensinanza, «la misma y única escuela de hace 30 años, es la que hoy cuenta con una capacidad para 42 niños». Nese ano, coa asistencia de diferentes autoridades, entre elas o alcalde Mariano Rodríguez, procederon a colocar a primeira pedra da casa escola, acto que amenizou a banda de música de Bealo, que dirixía José Lorenzo. Ía ser un edificio no que habería dúas aulas para clases de ambos sexos; un patio para exercicios físicos; unha sala de primeiros auxilios; unha habitación para a dirección, secretaría e biblioteca, e, ademais, as habitacións necesarias para a vivenda do mestre.

Noticia da inauguración

A noticia da inauguración do edificio apareceu en setembro de 1928, e, novamente, ía amenizar o acto a banda de música de José Lorenzo.

En maio de 1929, os arxentinos organizaron un banquete para conmemorar o remate: «Al mismo asistieron una gran cantidad de comensales que aprovecharon la oportunidad para manifestar su amor al terruño con cálidas frases y su elogio a la entusiasta C. D. por la bella obra realizada».

En Taragoña, o edificio foi ocupado polo Pósito Marítimo Terrestre, de recente creación, e cuxa directiva, que presidía José M. Blanco, correrá cos gastos da instalación, que bautizaron co nome Colegio Rosalía de Castro. A vida da Sociedad Instructiva Pro Escuelas de los Hijos de Taragoña continuou o seu camiño, pero cun cambio na denominación: pasaron a ser Hijos de Taragoña.

O inmoble, co engadido superior, é hoxe sede do Centro Cultural

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Tags
Comentarios

Taragoña: os emigrados na Arxentina crearon unha escola en 1929