O xenio incontrolable dos Heredeiros

O ribeirense explota un talento innato que foi o xerme do maior grupo da historia barbancesa


Ninguén sabe se foi Tuchiño o que se atopou coa música, ou se foi ao revés. A resposta non ten maior importancia, porque a fin de contas acabaron encontrándose. Era unha consecuencia inevitable; dende que Tuchiño era un cativo pedíalle a seus pais que lle comprasen unha guitarra: «Íamos polas festas e eu víaas colgadas dos postos e xa lle pedía aos meus pais que me comprasen unha. Ía con eles á festa, pero non me interesaba, o único que quería era chegar á casa e facer que tocaba».

A música xa formaba parte da familia antes de que Antonio Novo se convertera no Tuchiño dos Heredeiros da Crus. Seu tío encargouse deso, o tamén músico foi o que lle regalou a primeira guitarra española que tocou as súas mans. Aínda que pareza estraño, quedou esquecida no salón da casa dos seus pais: «Era tan vago que non quería aprender. Un verán chegou un colega vasco que veraneaba en Castiñeiras, Jon Ander, e púxose a tocala. El foi o meu primeiro mestre. Foime ensinando os primeiros acordes e punteos». Cando rematou o verán, Tuchiño retouno: «Díxenlle que cando volvese ao ano seguinte sabería tocar mellor ca el a guitarra».

O ribeirense cumpriu coa súa palabra. Cando Ander chegou, Tuchiño «xa lle pegaba un repaso». É aí cando comeza a eterna loita do guitarrista na busca dun grupo no que imitar aos seus ídolos. «O primeiro grupo serio foi Heredeiros; antes tocara con colegas, pero era algo para pasar o tempo». Pouco a pouco foi xuntando xente: o primeiro foi Toñito de Poi, co que xa estudara na escola, logo entrou Javi, O Fillo da Necha: «Éramos colegas no instituto de FP de Coroso». Fran Velo chegou no sitio de Juan, que non quixo seguir na música.

Condición a Toñito

A única condición que lle puxo a Toñito para crear o grupo foi que el se encargaba de compoñer. Comezaron tocando versións de temas de Héroes del Silencio: «Xa tiñamos temas como Puta Cabuxa, pero eran cancións que facíamos para pasar o rato e botarnos unhas risas, non pensábamos que sería iso o que íamos acabar tocando».

O primeiro roce coa fama foi trala chamada da Televisión de Galicia. «Querían que fósemos á tele, pero tíñamos que gravar unha maqueta antes de facelo. Fomos a un estudo de Vigo sen ter nin idea, o único que queríamos era ter esa gravación para ensinar na tele».

Temas serios

Ao chegar ao estudio, comezaron a tocar os temas que eles consideraban serios: «Empezamos coas nosas versións de Héroes del Silencio, críamos que iso era o que querían escoitar». Cando apenas tiñan tempo para seguir gravando, decidiron tocar de Puta cabuxa: «Era para levala de recordo, sempre nos botábamos unhas risas coa canción e tiñamos ilusión de gravala». Ao instante, as caras dos técnicos de son cambiaron: «Cando saímos de gravala preguntáronnos se tiñamos máis temas deste tipo. Dixémoslle que os había a quilos, foi nese momento cando nos ofreceron gravar un disco con eles e comezamos en serio».

A partir de aquí a historia xa a coñecen tódolos fans. Os dez cedés avalan a traxectoria da banda. Os centos de concertos en tódolos puntos de España, ante milleiros de espectadores, demostran a importancia que terán Heredeiros co paso dos anos.

A decisión de volver tralo parón de oito anos, foi «polas ganas da xente. Para o primeiro concerto venderon tódalas entradas en menos de tres días. Non podíamos crelo». Agora Tuchiño atópase nun «momento marabilloso. A música é todo para min, funciono con ela. Dende que me levanto ata que me durmo». De neno xa o demostraba.

Antonio Novo suárez, «Tuchiño» músico

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
17 votos
Comentarios

O xenio incontrolable dos Heredeiros