Suscríbete 1 año y te regalamos 140 días gratis
Quiero la oferta

O canciño da nena

Francisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

14 jun 2015 . Actualizado a las 05:00 h.

Lauriña quería un canciño e tivo un canciño. Os pais, conscientes da carga que é un animal nun piso mercáronlle un canciño peluche a pilas, que andaba para diante e para atrás e ata bouraba, pero a nena quería un canciño de verdade, e subornando ós pais con suspender o curso, e temendo eles que a caprichosa nena fose cumprir a ameaza selaron o acordo de regalarlle un canciño se aprobaba, e cumpriron a palabra ambas as dúas partes. A nena aprobou todo e os pais trouxéronlle a Nice, pronunciado «naisi». Un can de verdade, pero tan peludo que máis parece un peluche ca o garda de ningún recinto.

Agora todos contentos. Aínda que como o avó da nena dixo durante a comida, nese trato había chantaxe de parte a parte, pois a nena está obrigada a aprobar ou a poñer todo da súa parte para facelo, ese e non outro é o seu deber e obrigación, e a dos pais facilitarlle os medios para alcanzar tal logro sen permitir caprichos nin extorsións. E como sempre que se din as verdades á cara, o vello foi mal mirado e tachado de chocho, que non entende das cousas da vida.

Xa co canciño a nena foi feliz. Sacábao a pasear tres ou catro veces ó día, e as súas amigas competían entre si por ser as donas da correa, mercando tal posesión con promesas de todo tipo e ata con subornos impensables. E só por poder tirar da renda aumentou o número de amizades que a roldaban pois non hai nada tan apetecible como levar a alguén da corda, aínda que sexa un can faldeiro. Sen embargo, cando había que recoller os excrementos do chan, empezaban as disputas, uns porque non sabían (dicían), e outros porque non querían (pero non o dicían). Co que quedou demostrado que iso de atar e amarrar sen lixar as mans, é arte que se aprende desde a máis tenra idade.