«O reto é que a casa de Castelao sexa algún día sede da fundación»

Mella confirma que manteñen a negociación coa familia, pero recoñece que «está verde»


ribeira / la voz

Un reducido grupo de intelectuais comandado polo boirense Ramón Martínez López dábanlle forma no ano 1984 á Fundación Castelao. Eran testemuñas do esquecemento ao que estaba sometida a memoria do galeguista e querían darlle a volta á situación, perpetuando o ideario do autor de Sempre en Galiza. Naquel selecto clan atopábase Carlos Mella, a persoa que hai un ano colleu o relevo de Avelino Pousa Antelo á fronte da entidade. A nova etapa que emprendeu a asociación serviu, cando menos, para darlle máis protagonismo ao berce de Castelao, Rianxo.

-¿Como lembra aquela primeira etapa da Fundación Castelao, na década dos oitenta?

-Foi unha etapa moi difícil, porque cando algo é novo custa arrancar. Os medios eran pouquísimos e a colaboración da xente deixaba moito que desexar. Algúns subíronse ao carro porque querían presumir de galeguistas, pero non tiñan interese real na causa.

-¿Como estaba en aquel momento o legado de Castelao?

-Completamente espallado. Foi un proceso longo, pero conseguimos reunir toda a obra de Castelao e hoxe está dixitalizada. A diferenza con respecto ao que había hai 20 ano é abismal.

-¿Que o levou a animarse a asumir a presidencia?

-Nestes tempos corruptos e materialistas, para min, galego, ser presidente da Fundación Castelao é impresionante. Os que estamos no padroado considerámonos moi beneficiados pola sorte.

-¿Como se accede a ese selecto grupo?

-A día de hoxe somos dez persoas, pero os estatutos recollen que haxa ata 15. Cando quedan vacantes, os socios reúnense, barallan unha serie de nomes e elixen. Sen máis.

-¿Como atopou a fundación cando chegou á presidencia?

-A verdade é que a desorganización era notable. Había unha gran desconexión con outros organismos relacionados con Castelao. Pero non quero botar a vista atrás, tentei arranxar o que estaba mal, penso que o conseguín e, agora, toca tirar para adiante.

-¿Sempre tivo claro que Rianxo tiña que ter máis protagonismo?

-Claro que si. Aínda que Castelao estivo casado na Estrada, Rianxo é a súa base. É unha mágoa que esta vila non teña aínda máis protagonismo debido ás liortas existentes entre os herdeiros e o Concello.

-Refírese, claro está, á casa natal do escritor...

-Si, eu confío en que no futuro se solucionen os problemas. O reto é que a casa de Castelao sexa algún día sede da fundación.

-Vostede, como presidente da fundación, ¿está mediando de algún xeito neste conflito?

-Si, claro que si. Estamos facendo esforzos importantes. Eu mesmo fun a Madrid para falar cos herdeiros, pero non puiden arranxar nada.

-¿Cal pensa que é nestes intres o gran obstáculo?

-O certo é que non o sei. Penso que o conflito enraizou demasiado e a razón xa non funciona, por iso non vexo o camiño para unha posible solución.

-Semella a piques de arroxar a toalla...

-Non, non. Desde a fundación queremos seguir adiante coa negociación e imos tentalo, pero a verdade é que teño que recoñecer que o asunto está moi verde.

-E, mentres, a sede física da fundación seguirá entón en Santiago...

-Si, pero só a nivel de edificio, de oficina desde a que facer xestións, porque a sede virtual está xa en Rianxo. Nesta vila viñemos celebrando as últimas reunións e así seguirá sendo. Ademais, nunha dependencia que nos cedeu o Concello no Cuartel Vello imos poñer en funcionamento o Centro de Estudos Castelao. Este é o gran proxecto que ten agora mesmo a fundación enriba da mesa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

«O reto é que a casa de Castelao sexa algún día sede da fundación»