«Publicar esta novela é para min un desexo cumprido»

Boirense, pero con familia paterna de Rianxo, aborda na súa obra a lenda sobre unha aldea abandonada de Leiro


ribeira / la voz

Ela é de Boiro, pero a súa familia paterna vén de Rianxo. O venres, Natalia Carou Figueroa (1974) presentou no Curral do Marqués de Taragoña a súa novela O alento nas costas, logo de telo feito xa no Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra. A obra está tramada en torno a unha lenda sobre unha aldea abandonada da parroquia rianxeira de Leiro, da que ela levaba oíndo falar «dende pequena». Tamén Castelao escribiu sobre ese pobo en Cousas. A obra de Natalia Carou conxuga pasado, pero tamén presente. Presentaraa en Boiro o vindeiro 17 de maio, no Pazo de Goiáns, e logo, nunha segunda sesión, ao día seguinte, na Pousada das Ánimas.

-¿Como entretece eses dous tempos de relato tan distintos?

-O que fixen foi interpretar esa lenda dende o meu punto de vista, creando unha novela dividida en dúas historias paralelas: unha que sucede nese tempo medieval da aldea e outra que o fai na actualidade, cunha moza extoxicómana que volve a Galicia logo de moitos anos, porque non deixa de soñar cun personaxe medieval... En toda a novela se entrelazan as dúas épocas.

-¿Por que «O alento nas costas»?

-É a sensación da protagonista cando chega á aldea por primeira vez, como se notase algo estraño tras ela, unha presenza...

-A súa primeira publicación...

-Levo escribindo dende nena, digamos que para min. Escribín moito, pero si, este é o primeiro libro que publico. Tamén o primeiro que escribo en galego, porque sempre o facía en castelán. Pero esta é unha lenda que transcorre integramente en Galicia, entre Taragoña, Ourolo, Rianxo, Leiro... Publicar esta novela é para min un soño cumprido, aínda que, en realidade, tampouco antes intentara publicar nada...

-¿Ese gusto pola escrita dende nena herdouno de alguén?

-Meu avó [Manuel Carou] era escritor, pero, como eu digo, era escritor para el mesmo. O seu desexo foi sempre publicar a súa obra, pero, por diversos motivos, polos tempos que eran... non puido ser. Esta novela inclúe unha poesía súa e tamén está dedicada a el, é coma unha pequena homenaxe miña.

-¿Probou vostede cos versos?

-Intenteino, pero non lograba transmitir. En cambio, O alento nas costas si ten bastante carga emotiva. O que busco sempre é espertar algunha emoción na xente, facela pensar sobre un tema. En todo o que escribo hai algún matiz da vida real, algo que faga reflexionar ao lector. Nunha segunda novela que ando preparando abordo o tema do maltrato. Trato de opinar sobre a cuestión, pero non directamente, senón a través da literatura.

-¿A quen se dirixe?

-Pensara O alento nas costas para adultos, pero logo enfocouse tamén cara os mozos. Non sería quen de escribir para nenos, de chegar a esa mente que eles teñen, así que me dirixo a un público máis ben adulto, e case sempre a través da novela.

-¿Por que escribe?

-Digamos que teño un traballo bastante estresante [nunha xestoría e é tamén administradora de fincas]. Escribir reláxame, permíteme evadirme. E agora que xa estou metida nisto, espero que non sexa esta a última novela que poida publicar [ri].

natalia carou figueira autora de «o alento nas costas»

Aínda que é o primeiro que publica, o libro xa se esgotou dúas veces en Boiro

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos

«Publicar esta novela é para min un desexo cumprido»