Fracaso colectivo

Olegario Sampedro

BARBANZA

18 mar 2012 . Actualizado a las 06:00 h.

Aconcatenación entre xuventude, alcohol, drogas e violencia é sinxela, pero categoricamente reducionista e, polo tanto, falsa. Estigmatizar todo un tramo xeracional como violento é gratuíto e insensato.

Como toda pauta violenta, o vandalismo é, canto menos, estridente, execrable, custoso. Pese a ser un comportamento reducido a un número limitado de individuos, é sempre un fracaso colectivo. Non esquezamos que a violencia, sexa cal sexa a súa forma de expresión, é un problema social e, polo tanto, de todos.

É sinxelo, cómodo e incluso catárquico atopar responsables que xustifiquen os brotes de vandalismo: a escola, a familia, a sociedade, as institucións; ou tildar aos culpables de personalidades sociopáticas. É frecuente afirmar: «Eu pouco podo facer. Para iso pagamos aos políticos ou á Policía», o cal non deixa de ser unha confortable maneira de eludir a responsabilidade.