San Xosé e Ulises


Que terá que ver san Xosé con Ulises, os dous lendarios pais da nosa cultura? Un semella un xoíñas e o outro un arteiro. Sen embargo, cando había que espabilar o enxeño, o esposo da Virxe non ficou por menos, e demostrouno cando disimulou as pegadas do burriño en que fuxía de Herodes; un feito tanto ou máis enxeñoso e ousado có de meter un cabalo de madeira cheo de soldados dentro das murallas de Troia.

A maioría das lendas sobre san Xosé naceron no mundo romanizado, cando o papa xa era unha autoridade, pero tamén onde a antiga relixión seguía tendo un forte apego entre a xente, tal que aínda hoxe en día se seguen ritos e crenzas que teñen máis que ver co mundo romano ca coa palabra de Cristo. E por nacer á sombra dos mitos, a nova curia tratou de modificalos ou de adaptar os seus á moderna relixión oficial, e así foi como, contra a celebración de Priapo, o deus da fecundidade, que se festexaba co equinoccio de primavera, paseando un pau recuberto de flores, o cristianismo estendeu aquela lenda na que os pretendentes da Virxe se xuntan na porta da súa casa para que ela escolla marido -co que sería a primeira muller da historia con poder de decisión sobre o seu matrimonio-; e cando están alí todos os mozos, ríndose do ancián que tamén pretende a man de María, por un sinal da divindade a san Xosé floreceulle o seu bastón e deixou a todos con tres palmos de morro.

Pero é que nas lendas gregas, tamén vai ser Penélope, a esposa de Ulises, quen deberá escoller marido entre os moitos pretendentes que se instalan na súa casa, e tamén nun tempo no que a muller pouco podía decidir neses asuntos, cando aparece pola porta un vello mendigo de quen todos se rin, e á conta de quen fan burla, ata que este, rápido en ardides, coa axuda de Atenea, a súa divindade protectora, fai a famosa proba do arco que el templa con máis xeito ca calquera para expulsar a toda aquela panda de licenciosos e aproveitados.

Como queira que sexa, Ulises demostrou ser un bo pai de familia, a pesar da longa ausencia, sempre xustificada coa preguiza, o odio e a pelexa que se traían entre si os habitantes do Olimpo; demostrándose, tanto neste caso coma no do Santo Varón de Nazaret, que os humanos só son un xoguete suxeito ó capricho das divindades. Logo Ulises daralle ó seu fillo todo o apoio para que se faga un home de proveito, adestrándoo para gobernar Ítaca; e da mesma maneira san Xosé, despois de que un día lle chamou a atención a Xesús por non atender os labores da súa casa e do seu taller, e este lle dixera que tiña que ocuparse das cousas do Pai, o Santo Varón entendeu que o rapaz tiña ideas propias para seguir o seu camiño, e non lle puxo atrancos á súa vocación.

Estas curiosas similitudes só son distintas maneiras de enfocar a vida, e fálannos de diferentes modelos de conduta, que se un lle aprendía ó fillo a disparar co arco o outro facíalle xoguetiños de madeira, segundo a sociedade a quen estaba destinada a historia de cada un deles.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

San Xosé e Ulises