catoira / la voz

Xa non lembro moi ben canto, porque o tempo pasa para todos, pero creo que foron uns dez anos os que tiven a oportunidade de erguer case cada día o teléfono, pouco antes do xantar, para relatarlle a Nachortas as noticias, reportaxes e entrevistas coas que La Voz de Arousa ía recollendo a realidade desta bisbarra e das súas xentes. Tratábase de chegar a un acordo para que o debuxante vestise algúns daqueles temas coas súas viñetas reviradas ou amables, segundo o caso, pero sempre intelixentes e afiadas. Será moi difícil que esqueza aquelas breves conversas que comezaban do mesmo xeito, «Que tal, chaval?», para rematar como tiñan que rematar, enchoupadas de surrealismo cotiá.

O noso home naceu en 1954 nos Cármenes, unha poboación leonesa á que a súa familia chegara seguindo a carreira do seu pai, garda civil, de posto en posto ata o destino final. Parou en Ourense e Santiago antes de recalar á beira da ría. En Vilagarcía, primeiro, e xa para os restos en Catoira, xunto a súa muller, Élida, e os seus fillos, Martiño e Ignacio. Nachortas traballou como funcionario da Consellería do Mar, pero non creo que iso puidese definilo de ningún xeito. Si, porén, a súa afección pola lectura diaria da prensa, fonte fabulosa de inspiración para un ollo adestrado na procura dos tres pes á realidade.

Xosé Lois, O Carrabouxo, amigo entrañable, salienta que o seu compadre meteu o lapis en toda canta revista tentou acadar algo tan razoable e complicado como a normalización do humor gráfico galego. Can sen Dono, Golfiño, Barbaña Cómix, Xó!, Valiundiez e ata unha especie de escola de debuxantes que puxo en pe en Ourense, man a man con Bieito Losada. Entrementres chegou o tempo dos xornais. Do Diario 16, o Diario de Galicia, Sermos e La Voz de Galicia, que foi a súa casa ata o final. Hoxe mesmo, o suplemento Mercados publica a súa derradeira viñeta, sempre eses esmoleiros de can e escopeta que lle dan a volta os números da grande economía nun contrapunto de ácida humanidade. A obra, como se ve, sobrevívelle xa, de boas a primeiras, o seu autor, que non por nada ten presenza permanente no Museo do Humor de Fene.

A ocorrencia do PP de poñer á súa fronte en Catoira un home chamado Lucindo Costa en plena crise do Prestige; a teima co elevador para o Casino de Vilagarcía, na que se deixaba notar a pegada incesante de Manolo Koso; unha boa lamprea en Casa Emilio... Algúns de tantos momentos que, como sentenciara aquel replicante, hanse perder coma pingas de Barrantes nunha cunca de tinto. Nachortas, lembra O Carrabouxo, chegou a descubrir o xeito no que cantan os caracois: un alalá feito de xestos sen música porque, como todo o mundo coñece, os caracois non saben cantar.

 O derradeiro chisco de Nachortas. In memoriam

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Nachortas, o home que ensinou os caracois a cantar