O estraño regreso á auga: «As dez primeiras padas fun como sen non soubera remar»

Os canoístas Tono Campos e María Pérez relatan a choque do reencontro coa que era a súa superficie natural antes da corentena. Natalia García: «Necesitarei unha semana para volver encontrarme un pouco solta»


vilagarcía / la voz

O venres 13 de marzo Tono Campos e María Pérez cargaron as súas canoas ao ombreiro sen imaxinar que acabarían botando tanto de menos a incómoda manobra. 50 días despois os dous padexeiros internacionais arousáns, Deportistas de Alto Nivel, se reencontraron co que é durante boa parte do ano o seu medio natural, a auga, tras entrar en vigor as primeiras medidas de desescalada en materia de práctica deportiva do goberno central desde o estado de alarma iniciado o 14 de marzo. A experiencia deixoulles unha nova nota a pé de páxina no relato destes estraños días que co tempo cada un acabará arquivando nas súas respectivas memorias. A bo seguro, dada a súa experiencia e nivel, moi semellante á que poidan ter anotado desde o domingo a maioría dos padexeiros do país nos seus cadernos de bitácora.

A Tono Campos o regreso á auga deixouno desconcertado. O domingo ás oito da tarde botaba a súa canoa á auga do porto do Grove con intención de retomar a súa vella relación co líquido elemento. «As dez primeiras padas fun como se non soubera remar. Noteime patoso. Pensaba, ‘¿que pasa aquí?’», conta. Unha sensación que colleu por sorpresa o mellor canoísta español de maratón de todos os tempos, con tres decenas de medallas internacionais no fondo e no mediofondo, unha de cada tres bañada en ouro.

Recuperar o tacto

Con toda esta experiencia detrás, Tono Campos non tardou en compensar a reentrada co pé cambiado despois de máis de mes e medio limitado a traballar en dique seco, nun pequeno ximnasio caseiro na súa vivenda no que combinaba remoergómetro, bicicleta estática e core. «O piragüismo é un deporte moi de sensacións na auga, e eu non as tiña. Pero enseguida as recuperei. Aos 5 minutos estaba remando con toda a normalidade». Avanzando ata preto de Dena e de volta, para pechar o primeiro día con 12 quilómetros de navegación. Os mesmos que acumulou onte, con saída ás 7 da mañá. E é que, con todas as competicións internacionais de maratón xa canceladas este ano, o padexeiro do Breogán do Grove adapta máis ca nunca os seus horarios de adestramento aos do seu traballo coma Policía Nacional e aos do traballo da súa muller. O seu reto deportivo agora céntrase en «manter a forma».

Un obxectivo que comparte María Pérez. A canoísta Sub-23 retomou onte á unha e media da tarde o contacto coa auga no Umia, tras ter que volver de Sevilla pola corentena pechado o centro de alto rendemento andaluz. Alá regresará en canto lle sexa posible, coa carreira de Medicina agardando tamén por ela.

María relata que «ao tocar a auga despois de tanto tempo a sensación era de que ía caer». Pero ao contrario ca Campos, calcula que «vou necesitar un par de semanas, ou mesmo un mes para recuperar o tacto coa auga». Cousa que fará nas instalacións da Federación Galega no encoro de Verducido «en canto teña modo de transportar a piragua». Coa tranquilidade de quen se liberara xa antes do covid-19 da presión dos resultados neste 2020 pensando en limpar a cabeza para o 2021.

Natalia García: «Necesitarei unha semana para volver encontrarme un pouco solta»

Padexeira internacional e Deportista de Alto Nivel como Campos e Pérez, a grovense Natalia García recuperaba onte a súa relación coa auga. Ás sete da mañá baixou á praia de Confín para proceder ao traballo dalgo máis dunha hora que lle encomendou o adestrador do equipo nacional de kayak feminino, Luis Brasero. Un equipo no que Natalia estivo traballando en Madrid desde o pasado outono preparándose para tentar conseguir para España praza olímpica no K1 ou no K2 500. Cunha implicación que mesmo a levou a permanecer confinada as dúas primeiras semanas da corentena xunto coas súas compañeiras nunha casa próxima ao pantano madrileño de Picadas, pensando equivocadamente que ían poder seguir adestrándose ao aire libre.

«Ao principio noteime un pouco fóra de situación. Cun pouco de medo, sobre todo respecto ao equilibrio. Os 10 primeiros minutos foron un pouco desastre». García entédeo como parte da peaxe de levar tanto adestrando en estático, nun ergómetro: «Creo que necesitarei unha semana para volver encontrarme un pouco solta».

En espera de saber se nalgún momento poderá volver a Madrid, hoxe por hoxe a breoganista só pensa en «baixar á auga o máximo posible, recuperar as sensacións».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

O estraño regreso á auga: «As dez primeiras padas fun como sen non soubera remar»