«Busco unha voz propia, que lle diga algo a quen me le»

O cambadés presenta mañá o seu cuarto poemario, no que muda o estilo pero mantén a súas fontes de inspiración


Mañá, ás oito da tarde, no xardín de Torrado (Cambados), presenta o seu cuarto poemario «O corpo en extinción». Este cambadés descubriu a poesía aos catorce anos e xa nunca a abandonou. Quen queira coñecer o seu último traballo pode adquirir o libro este mesmo venres, por dez euros. Para ir abrindo boca, Xosé María Vila Ribadomar avánzanos algunhas claves.

-Que vai atopar o lector respecto á súa obra anterior?

-Hai un cambio na forma, incluso de estilo. Nos libros anteriores, especialmente no primeiro, había máis prosa poética e había poesía máis barroca. Estes son poemas máis curtos, máis concisos.

-Cambia tamén a temática?

-Máis ou menos é igual, sentimental e emocional.

-De onde nace a necesidade de escribir, e facelo en verso?

-De neno fixen un poema, gustoume, vin que non se me daba mal, empecei a ler máis e identifiqueime coa poesía.

-Da hostalería á poesía...

-Nisto non hai arquetipos.

-Falando cun poeta toca preguntarlle pola crise (perpetua?) deste xénero literario...

-Creo que vivimos un momento de crise na sociedade en xeral. Hai un problema económico, pero tamén un problema cultural e social, que é o que levou, penso eu, á crise económica que vivimos hai uns anos. A cultura demostra como respira unha sociedade, e esta sociedade non lle dá tanta importancia á cultura como lle dá a economía.

-A que tipo de público quere chegar?

-Non busco ningún público en particular, pero si, a poesía, coma calquera proceso comunicativo, busca unha voz. Non me preocupa chegar a máis xente, o que busco é unha voz propia, que lle diga algo a quen me le.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Tags
Comentarios

«Busco unha voz propia, que lle diga algo a quen me le»