«Este premio recoñece a todos os que facemos disciplinas non olímpicas»

AROUSA

Carolyn Cooper (Cedida)

Tono Campos recolle hoxe en Lalín a máxima distinción autonómica, sucedendo no historial o campión da Champions Lucas Vázquez

28 nov 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Manuel Antonio Campos García (O Grove, 15/VII/1985) compartirá esta tarde en Lalín coa estrela do atletismo Ana Peleteiro Brión os focos centrais da gala dos Premios Deporte Galego que concede a Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia. O mellor padexeiro español de maratón da historia recollerá o galardón ao Mellor Deportista Masculino do 2018, ano no que reuníu os títulos europeo e mundial do C1 da modalidade de fondo. Un premio cun historial de nomes ilustres como o de Javier Gómez Noya, e que hai un ano recibía o futbolista do Real Madrid Lucas Vázquez, tras gañar co equipo merengue a Liga de Campións.

-Mellor Deportista Galego Masculino do 2018. Palabras maiores.

-Si. A verdade é que si. Foi unha sorpresa cando me chamou o secretario xeral para o Deporte para comunicarmo, porque non tiña coñecemento de que me propuxeran para o premio. E tratándose dunha disciplina non olímpica, máis. De feito, pensara que fora polo que conseguín no 2019, inda que no 2018 tamén fora campión de Europa e do Mundo.

-¿Leva discurso para a ocasión?

-Non. Temos unhas instrucións. O presentador farános unhas preguntas, e contestarémolas, para que non se faga moi longa a gala. Eu dareilles as grazas á Policía Nacional; e á Xunta por concederme este premio, sobre todo, cando a miña é unha disciplina non olímpica, que ás veces son menos recoñecidas. Tamén lles agradecerei ás institucións públicas que nesta época de crise sigan apostando por bolsas para os clubs e para os deportistas, porque as entidades privadas deixaron de apoiar o deporte como antes. Agora conseguir un patrocinio privado é máis complicado. E grazas ás axudas das entidades públicas, como o programa DGAN (Deportistas Galegos de Alto Nivel), fóronse mantendo tanto os deportistas como os clubes.

-Sempre que ten ocasión recorda e agradece as facilidades que o Corpo Nacional de Policía lle dá para poder adestrarse como faría un profesional sen máis ocupación co deporte… Por ese lado, ¿síntese un privilexiado?

-Si. Por suposto. Sempre llo agradezo. E teño clarísimo que se non fose policía, non podería estar ao nivel ao que estou, nin acudir ás competicións do máximo nivel. As axudas ás disciplinas non olímpicas son moi pequeniñas, o que che obriga a ter un traballo, e que che permita compaxinar co adestramento, que require moitas horas.

-Para que os seus compañeiros da Policía Nacional alleos ao deporte se fagan unha idea do nivel do seu recoñecemento hoxe, ¿a que medalla equivaldría no Corpo o seu Premio Deporte Galego?

-Bufff! Non podo comparar. Son totalmente diferentes. Non sería comparable.

-Javier Gómez Noya no 2015, Cristian Toro, no 2016, Lucas Vázquez na edición anterior… Estrelas do universo olímpico, ou da moi, moi distante galaxia do fútbol. Nada que ver coa súa especialidade, minoritaria nun deporte lonxe do acompañamento das masas, como xa comentou. ¿Dálle esta circunstancia unha maior satisfacción persoal por este galardón?

-Con este premio recoñécese a todos, vésenos valorado o traballo non só a min, senón a toda a xente que practicamos disciplinas non olímpicas, que son menos recoñecidas normalmente.