«Somos unha xeración moi preparada, pero que nos comemos os mocos todas as mañás»

«Números vermellos» é o título do seu primeiro libro, editado por Galaxia, no que mira ao mundo con ironía e unha dose de humor


Aínda que onte presentou na librería Follas Novas o seu primeiro libro -esperemos que veñan máis-, Ana Fontenla non é escritora. Ela é actriz. Para ser exactos, é actriz en paro. Pero nin toda a súa experiencia no teatro impediu que, onte, sentira certos nervios no estómago.

-Creo que este libro saíu dun concurso literario que non resultou como esperabas...

-Escribo dende que era cativa. Cando estudaba na escola de arte dramático, presenteime a varios concursos. Nunha destas, dous mestres meus, Inma López Silva e Roberto Pascual, que eran xurado do certame aquel, dixéronme que o traballo era interesante, fresco, que seguira por aí, e que igual debía pensar nun formato maior. Así o fixen. Púxenme a darlle forma ao libro, e de aíu saíu Número Vermellos.

-¿Por qué «Números Vermellos» para o título?

-Porque fala de precariedade laboral, artística... En certo sentido, é unha reivindicación. Só podo falar de igualdade e de precariedade porque é o que me toca máis directamente; espero algún día poder falar doutra cousa.

-¿Canto hai neste libro de diario dunha muller de 26 anos?

-Moito, absolutamente. Vai por aí. Escribino non só para recoller as miñas vivencias, que tamén, quixen recoller tamén as das miñas amigas e da xente que me rodea... Por esa necesidade de queixa e reivindicación, de dicir, ata aquí. É un libro moi xeneracional tamén. Porque é certo, somos unha xeración moi preparada, pero que se come os mocos todas as mañás. Esa foi un pouco a motivación principal para facelo.

-Emerxe tamén en moitos puntos a perspectiva de xénero, as reflexións sobre ser muller. ¿Buscábao?

-É unha busca da identidade. A inquedanza da busca para atoparme como muller e como traballadora, nun campo que pode ser a literatura, o audiovisual ou o teatro, que é o meu oficio. É difícil apostar por este tipo de vía e querer dedicarse ao mundo da arte. Pero teño clarísimo que é aínda máis difícil sendo muller. Ese é outro tema que pretende relatarse no libro.

-Bota unha mirada directa a ese “pantallismo” no que vivimos instalados...

-E do que eu son partícipe, absolutamente. Eu son a primeira que me sorprendo dándolle importancia a que esta persoa me deixou de seguir en Instagram, ou este tipo de movidas que hai agora, que son horribles. Procuro ser consciente, procuro traballar dende a conciencia. Por iso, todo isto está contado con certa ironía, porque son consciente desa contradición. Nese sentido, creo que é moi importante abrir conciencia. É moi fácil ir a unha cadea de roupa e comprar unha camiseta que poña “Feminism”, pero hai que ler, hai que formarse, para poder ser consciente das nosas contradicións e poder traballar nelas.

-O humor tamén se ve no libro. ¿É imprescindible para poder tragar o mundo que nos tocou?

-Eu, ante todo, son lectora e espectadora. E a min gústame, e agradezo moito, cando se tratan temas peliagudos, máis densos, dende unha perspectiva máis lixeira, con ese punto máis acedo. Iso é algo que agradezo moitísimo, e por iso é un exercicio que tamén intento facer.

-¿Como está sendo a resposta do público?

-Pois, a verdade, moi positivo. E me está sorprendendo, porque está é unha novela xeracional, pero hai xente que se aparta da miña xeración á que lle está gustando moito.

-¿Hai segundo libro á vista? ¿Parécese a este?

-Estou traballando nun libro infantil que, a priori non ten nada que ver... Pero si ten que ver, porque recollín os diarios da miña adolescencia e da miña infancia. Estou traballando en base a relatos que escribín cando tiña entre seis e oito anos. Está sendo fantástico, porque me estou decatando de que volvo escribir como cando era unha nena. De forma sinxela, sen pudor.

-Esa é outra das características do libro. Que aborda temas que seguen sendo tabú, sen medo aparente.

-Algo de medo, a verdade, si que tiña. Segue habendo un certo pudor á hora de falar de determinadas cuestións, como a masturbación feminina, a sexualidade, a feminidade. Moitas veces, en determinados contextos, eu tamén me sinto un pouco incómodo, para min resulta complicado en determinados ambientes dicir certas cousas... Pero o importante e que, malia todo, consigo facelo..

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Somos unha xeración moi preparada, pero que nos comemos os mocos todas as mañás»