«Premiouse a frescura, se o tivésemos todo milimetrado igual non nos comiamos nada»

O grupo estrea hoxe en directo en Barrantes o seu primeiro disco «Con visión de festas»

Noite Fechada son Matías Leiro, Gustavo Rey, Carmelo Abollo e Nolo Chazo
Noite Fechada son Matías Leiro, Gustavo Rey, Carmelo Abollo e Nolo Chazo

vilagarcía / la voz

Hai tres anos, alá polo 8 de marzo do 2013, presentábanse por vez primeira nestas páxinas un grupo de catro gamberros chamativamente ataviados que, baixo o grito de guerra de Noite Fechada, perpetraban unha serie de versións de clásicos do rock coas letras tuneadas para a ocasión. Dicían daquela que o seu único obxectivo era saír de carallada e pasalo ben. Tan ben o pasaron que xa levan ofrecidos máis de cen concertos, que artellaron un rotundo repertorio con temas propios e que acaban de gravar un disco que hoxe estrean nun concerto que terá por escenario o do seu debú, o Encontro de Barrantes.

-¿Pensaban hai tres anos que o grupo podería chegar ata aquí?

-Non, para nada. O grupo estaba plantexado para tomarnos a música un pouco de cachondeo. Pero a resposta do público foi tal que, case sen querelo, nos obrigou a tomarnos o grupo un pouco máis en serio, a coidar máis as letras, a facer temas propios, a petar en moitas portas para tocar... E aquí estamos, mira ti.

-De feito, Noite Fechada debe ser o grupo da comarca que máis concertos ten ofrecido nestes anos.

-Pode ser. O ano pasado demos 35 concertos. No 2014 fixemos máis de 40. En total levamos 107 e estamos parados dende novembro.

-¿Por que cren que con Noite Fechada soou a frauta?

-Seguramente porque nunca o buscamos. A xente premiou a naturalidade e que fósemos un grupo fresco e espontáneo. Ao mellor se o tivésemos todo programado ao milímetro non nos comiamos nada.

-Falemos do disco. ¿Non tiñan un pouco de medo de que se perdese esa frescura que o grupo ten en directo?

-Sabemos que nos concertos gañamos, pero o resultado final reflicte bastante ben o noso son en directo.

-O disco é cen por cen rock and roll.

-En esencia si. Pero tamén hai algo de reggae, de rollo punkarra e ata de indie se lle queres chamar así.

-¿De quen se senten máis perto, dos primeiros Siniestro Total ou de Heredeiros da Crus?

-De todos. Ao final no rock and roll en Galicia estamos todos interrelacionados e moi perto uns de outros.

-Nas letras non deixan títere con cabeza.

-Bueno, non son tan animais como as que facíamos ao principio. Pero si, case todas son unha gamberrada aínda que algunha xa ten un contido máis crítico.

-E moito sexo...

-Moita xente no lo di pero non é esa a nosa temática principal. Supoño que é porque chaman máis a atención.

-Atrévense incluso cunha panxoliña, para pechar o disco.

-É unha panxoliña que se burla da concepción da virxe María polo Espírito Santo. Con ela gañamos no 2013 o premio do certame Panxorock que organiza a Escola Audiovisual de Vigo. Así que había que metela no disco.

-Comezaron facendo versións pero no disco inclúen só dúas.

-Son desas que sempre nos pide o público. Unha de Seven Nation Army que titulamos Sempre os de verde, e outra de Nirvana que rebautizamos como Son jallejo. Pero para nós o máis importante do disco son os temas nosos. O tema das versións está moi guai para botar a andar pero sendo un grupo de versións sempre te vas quedar niso. E nós queremos ir un pouco máis aló.

-A partir de agora, ¿cales son os seus obxectivos?

-Mover o disco todo o que poidamos, intentar colarnos nalgúns festivais e, pouco a pouco, ir seleccionando un pouquiño os garitos onde tocar porque para curtirnos xa nos chegou.

-As pintas coas que saen a escena son xa tamén unha sinal de identidade do grupo.

-Si, agora xa imos un pouquiño máis uniformados e normalizados, todos co noso traxe de galega. Pero a idea é cambiar o vestiario e a estética con cada disco.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Premiouse a frescura, se o tivésemos todo milimetrado igual non nos comiamos nada»