«Hai moita xente que xa non pasa a mañá ca pota de caldo ó lume, pero quere comer elaborados de calidade»
VIVEIRO
Carnicería Juan celebra medio siglo en Viveiro como referente en el sector de la alimentación con Juan Insua, de 52 años, y su hija Carla, de 33, al frente
18 jun 2026 . Actualizado a las 13:01 h.Tras años trabajando en las cadenas de supermercados El Árbol y Gadisa (en la última etapa como carnicero), Juan José Insua Fernández sintió el impulso de dar un paso adelante y arriesgar para montar su propia carnicería. Un sueño que se hizo realidad al abrir Carnicería Juan, que acaba de cumplir 25 años como un referente en el sector de la alimentación en Viveiro con dos tiendas: una situada en la calle Otero Pedrayo (Cantarrana) y otra en la Avenida de Cervantes. «Estou contento. É un traballo que me gusta porque apostamos pola calidade, que é o que nos aguanta, e gústame o vínculo cos clientes, que confían en ti, e o trato que se vai xenerando. O que non me gusta tanto é a situación e as dificultades que temos como autónomos, un nivel de impostos bastante esaxerado ou que non funcione o matadoiro en Viveiro», relata el profesional, de 52 años. Cuenta que abrió la carnicería de Cantarrana en un momento delicado. «Coincidiu co das ‘vacas locas’ e había psicose coa ternera», recuerda. Sin embargo, a base de tesón, trabajo, esfuerzo y calidad en la carne que vende el negocio resiste con una clientela fiel. «Custa moito aguantar porque se encarece todo, pero o poder adquisitivo da xente non se eleva e ti tes que aguantar os prezos porque os soldos están xustos», explica. Circunstancias como esa han hecho que él, al igual que otros pequeños empresarios del sector de la alimentación e incluso de la hostelería de Viveiro, cierren ahora parte de las tardes porque no les compensa tener abierto. En su caso, de lunes a jueves, cuando abren de 09.30 a 15.00 horas. Los viernes funcionan de cara al público de 09.30 a 14.00 y de 17.00 a 20.00, y los sábados de 09.30 a 14.00 horas. Mano a mano con él desde hace 14 años trabaja su hija Carla, que tiene 33. «Estaba facendo Enfermería en Madrid, pero non me gustaba. Ó volver traballei na hostalería e nun supermercado, pero ó pouco meu pai necesitaba unha persoa e animoume. ‘Se che gusta, quedas’, me dixo. E así entrei no oficio. Empecei sen distinguir a carne de porco da de ternera, pero agora estou contenta», sonríe. Los dos explican que tratan de adaptarse a los tiempos y a lo que demanda una clientela que, de alguna manera, está volviendo a apostar por el comercio de proximidad y las carnicerías de barrio. «A xente maior sempre foi de ir á carnicería, pero a xente nova houbo unha época na que tiraba máis polo supermercado e pola comida prefabricada. Agora, en cambio, vemos que tamén hai xente nova que quere saber o que come, que quere calidade, levar cousas que estean ben feitas, que lles sepan. Moitos non van pasar a mañá coa pota de caldo ó lume ou facer unha carne asada horas, pero queren elaborados de boa calidade», resalta Juan.
Hamburguesas de arándanos
En esa línea, subraya que una de las partes de su oficio que más disfruta es la de hacer esos elaborados. Zorza, pollo al ajillo, cachopos, san jacobos o rollos de carne, pero también hamburguesas. Y ahí no dejan de innovar: «Gustan moito unhas que temos de espinacas, as de arándanos, outras de polo, cecina e queixo de cabra... Encaixaron ben», expone. También ha variado bastante el sector productivo debido al abandono del rural. «Antes había xente que tiña dúas ou tres vacas, agora diso case non queda ninguén», expone. Con todo, destaca que en su caso no lo ha percibido demasiado puesto que lleva casi desde el principio trabajando con dos «casas» de absoluta confianza en lo que a carne de ternera se refiere. «A de Pepe Marraxón, en Penas Agudas (Xove), e a dos Rivera, en Cabanas (O Vicedo)», explica. «Están facendo cousas moi interesantes», apunta. Uno de los hándicaps del negocio es, como reconoce, que el matadero de Viveiro lleve más de un lustro cerrado. «Temos que ir ó de Ribadeo, e iso supón un custo tremendo, non só en cartos senón tamén en tempo. Son 4 ou 5 horas a maiores cada vez que imos», lamenta.