«Moitas veces cando marisqueo avisan ao Seprona de que hai un furtivo na praia»

Manuela Rodríguez Martínez, a única mariscadora que queda en activo en Viveiro, extrae mincha, que envía a Cambados, e ourizo, que vende na lonxa


viveiro / la voz

«O de Manuela ten moitísimo mérito». Nesa idea coinciden desde a bióloga da Confraría de Pescadores de Celeiro ao delegado de Pesca en Celeiro, pasando pola xente que coñece ao que se dedica Manuela Rodríguez Martínez, a única mariscadora que queda en activo en Viveiro. «Moitas veces cando estou mariscando avisan á Xunta ou ao Seprona de que hai un furtivo na praia. Na coquina por último, en Area, eramos dúas e raro era o día en que non viña o Seprona porque os chamaran. Chegaban e xa nos coñecían. Mira ti que de furtiva non vou levar botas, sacho cesto...!», sorrí esta veciña de Covas de 59 anos.

-Moita xente sorprenderase de que en Viveiro aínda haxa alguén que se dedique ao marisqueo...

-Ao longo do ano vou á mincha e ao ourizo, e non vou a máis porque a ría está pechada. Non é que non queira ir eu, é que non podo, porque marisco hai, só que só se podería extraer para unha conserveira ou para a súa reinstalación nunha zona habilitada, que no caso de Viveiro non hai porque está todo pechado [o peche da ría de Viveiro para a extracción de marisco foi decretado en maio do 2015 pola Consellería do Mar debido á presenza dunha toxina que afecta aos moluscos].

-Onde vende?

-A mincha estouna mandando a Pontevedra, a un señor de Cambados que ten depuradora e se dedica a iso. E o ourizo, que vai de decembro a abril, lévollo á lonxa. É dicir, vendo todo por lonxa, non vendo nada por fóra.

-Nas últimas semanas houbo unha mobilización social importante reclamando o saneamento da ría. Cre que mellorará a situación para o sector marisqueiro de Viveiro cando se leve a cabo?

-Sería unha marabilla, algo perfecto, pero non sei se vai ser. Ao mellor se foramos moitas mariscadoras, 20 ou 30 que fixeramos forza, habería algunha posibilidade, pero é difícil porque non hai relevo xeneracional e é un traballo moi duro.

-Ás veces dá a sensación de que vivimos «de costas» ao mar, de que non se protexe o suficiente, pese a telo aí ao lado...

-Si, e a ría de Viveiro é moi rica porque había ostra, había berberecho, había ameixa fina e había coquina. A coquina é unha gozada collela, e ademais tiña un prezo moi bo. Cheguei a vendela a 35 euros en lonxa.

«A ría é como a terra: se a cavas e sementas, produce, pero se non o fas, non dá nada»

Hai poucos días, Manuela e a bióloga da Confraría de Pescadores de Celeiro, Gloria Portilla González, testaron a presenza de ameixa na ría de Viveiro. O resultado foi desalentador. «Antes había ameixa fina en cantidade, pero o outro día non sacamos nada. Ao estar pechada a ría, leva tanto tempo sen traballar que está a zona moi dura. Fun coa bióloga entre as dúas pontes, cara a vía do tren, pero é imposible que haxa marisco agora aí», comenta Manuela, que destaca: «Acórdome que hai ao mellor vinte anos rexenerábamos a praia. Iamos entre todas, cavábamos... A ría é coma a terra: se a cavas e a sementas, produce, pero se non o fas, non dá nada, que é o que pasa. Antes a area estaba movida, pero agora está dura e sacas moito fango».

-Ao ser a única mariscadora que queda, séntese soa?

-Pasas frío, moitas veces vas e anágaste, éntrache a auga e estás mollada, os dedos dos pés dóenche, as mans quédanche sen forza..., e o traballo, aínda que me guste, é moi pouco porque tes que repartir e facer unha ou dúas vendas ao trimestre. Se vendo toda a mincha agora, no Nadal, que tampouco é que o paguen moito, pero ao mellor dous euros máis en quilo si, quedo sen nada. Se foramos máis podería ir, por exemplo, á ostra, como as mariscadoras do Vicedo, que poden cos capachos entre dúas. Cando todas as de Viveiro se foron retirando ou deixándoo e ao final quedei eu, dixen: «Non o vou deixar polo simple feito de quedar soa».

«Deberiamonos poder retirar aos 55 anos, como os mariñeiros, porque é un traballo moi duro»

«Desde que fixeron o espigón na praia de Covas, acabouse todo»

A primeira vez que Manuela Rodríguez foi mariscar era aínda unha nena. «Ía con miña avoa á praia de Covas. Iamos á coquina e ao berberecho. Eu era unha nena, e cavaba e saía un montón de marisco. Non recordo o tope que tiñan, pero un cesto de vimbio enchíano como nada, e agora vas e nada. Un día pedín para ir ao longueirón porque había ollos, pero o que hai é pequeniño, non dá a medida para vender», explica a muller, que é mariscadora por tradición familiar. «Miña avoa era mariscadora, miña nai tamén o foi, e logo eu tiven as nenas [é nai de dúas fillas] e como me gustaba empeceime a meter. Fixen o Permes en Celeiro e empezamos a ir mariscar. Primeiro non era obrigatorio asegurarse, pero despois veu iso e asegurarámonos tres. Ao final quedei eu soa», indica Manuela, que ten unha opinión moi clara sobre a escaseza de marisco en boa parte da ría viveirense. «Desde que fixeron o espigón na praia de Covas, acabouse todo. A partir de aí non hai case nada agás lapa, que si que hai moita e vai para conserva, pero non hai comprador para ela», sostén.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

«Moitas veces cando marisqueo avisan ao Seprona de que hai un furtivo na praia»