Amar en tempos de corona


Nai din que non hai máis que unha, certo. Nai natureza, que nos trouxo a todos á vida. O planeta ó que non facemos máis que ignorar e machacar é o que nos dota de alimentos, de oxíxeno e de luz... e non fomos quen de agradecerllo. Que pena. Agardo que esta crise histórica nos cambie e neste caso, moito. Que nos dote do amor que nos faltou hasta agora para coidar da Terra e a súa luz. A nosa Luz. E agora máis «sombra», unha desas nais que si que aman de verdade ós seus fillos, (porque desafortunadamente hainas que non ), marchou o 20 de abril deixando un pouco orfas as horas de letras de lirismo nado en Ribadeo.

Dicía Wilde, que todos estamos no mesmo Pozo, pero só algúns vemos a Luz das estrelas». Quedaremos con iso para a eternidade , coa luz de Luz, nai de poemas da nosa lingua nai, nacida no meu Ribadeo do corazón. «As últimas palabras dun recinto secreto, poder ouvir cando sosega o tempo unha fuga de Bach nun violín invulnerable e mudo». Luz Pozo Garza. Con 7 anos trasladouse coa familia a Viveiro, hasta 1936. Na Guerra Civil o pai, ( republicano), foi ó cárcere. Por seguridade marcharon a Marrocos e de volta, xa en 1980 converteuse en Catedrática de literatura, poetisa e ensaísta, formaba parte da RAG desde 1950. Con 28 anos foi nomeada membro e no 1996, foino con número. Nunca parou de «parir» fillos literarios, en 2019 publicou o último, Pazo de Tor, tributo ás raíces maternas. O amor e a sensualidade eran as características da obra desta MULLER QUE NOS INSPIRA a outras e alí onde alumee a súa estrela si que a veremos, dende o pozo, sempre como unha das grandes nais das nosas lingua e cultura.

 *O pasado 22 de abril foi o Día Mundial da Terra

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Amar en tempos de corona