Un mariñano y una ferrolana van del tirón a pie y sin detenerse a dormir de Ferrol a Santiago por el Camino Inglés

MIGUEL ALBO VIVEIRO / LA VOZ

O VICEDO

Paula Criado y Alberto Baltar posan ante la fachada de la catedral de Santiago
Paula Criado y Alberto Baltar posan ante la fachada de la catedral de Santiago

El vecino de As Negradas Alberto Baltar completó la larga ruta en unas 42 horas acompañado de su amiga ferrolana Paula Criado

09 abr 2026 . Actualizado a las 11:43 h.

La tradición iniciada en 2022 de quedar todos los años en Semana Santa para hacer varios tramos de alguna ruta del Camino de Santiago se convirtió este año en un verdadero reto para el vecino de As Negradas Alberto Baltar y su amiga ferrolana Paula Criado. Habituales compañeros de aventuras a pie, se marcaron como objetivo realizar el Camino Inglés que une Ferrol y Santiago del tirón, sin hacer ninguna pausa para dormir. «Saímos o día 1 de abril ás 20.10 horas e chegamos á catedral de Santiago o día 3 sobre as 14 horas. Só paramos para facer as comidas, pero fixémolo sen durmir», rememora Baltar. En total, unas 42 horas para completar los 112,4 kilómetros que separan a la ciudad departamental de la compostelana Praza do Obradoiro.

Junto a ellos partió de Ferrol Miguel, amigo de Paula, pero abandonó el reto a la altura de Betanzos. En 2022 hicieron el Camino Francés desde O Cebreiro, en 2023 el Portugués desde Oporto, en el 2024 viajaron a Cantabria para hacer el Camino Lebaniego y en 2025 regresaron a la ruta jacobea para probar con el Inglés, pero tuvieron que abandonar por enfermedad de la ferrolana. «Por temas de traballo só dispoñemos de tres ou catro días en Semana Santa, así que moitas veces non nos dan os días e temos que facer dúas etapas nunha xornada. Desta volta a dificultade era maior, pero os dous sabemos sufrir e conseguímolo. Aquí case influía máis a cabeza que o físico», asegura Alberto.

Alberto Baltar, primero por la derecha, y Paula Criado salieron acompañados de Ferrol por Miguel, pero este abandonó el reto a la altura de Betanzos
Alberto Baltar, primero por la derecha, y Paula Criado salieron acompañados de Ferrol por Miguel, pero este abandonó el reto a la altura de Betanzos

Y en su caso, con el añadido de su peso. «Andarei polos 130 quilos, así que seguro que son unha das persoas con máis peso que foi quen de facelo. Para que se vexa que sendo forte mentalmente pode facelo calquera», apunta.

Baltar intentó prepararse un poco para el desafío, «pero aínda que fagas 30 quilómetros a pé un día, ao final son 114 seguidos, así que non hai adestramento que valla», explica. De todos modos, sí que sale andar «entre 10 e 14 quilómetros diarios e desde xaneiro baixei uns 18 quilos, que iso tamén axudou», comenta.

Fueron documentando con imágenes y posicionamiento todo el recorrido y tenían perfectamente organizadas las paradas para alimentarse, aunque tuvieron que hacer alguna pequeña modificación: «En Miño hai un sitio mítico para almorzar, pero ao ser Xoves Santo estaba pechado e tivemos que tirar ata Betanzos. Alí ao final almorzamos ás 10 da mañá e esperamos xa para comer, porque ata Hospital de Bruma non hai máis sitios onde parar e é unha das etapas máis duras, así que non era plan ir sen comer, aínda que tamén levabamos na mochila algúns platanos e uns froitos secos para ir comendo de vez en cando, ademais de auga e algunha bebida isotónica».

En Betanzos también aprovecharon para cambiarse «porque deixáramos un coche unha muda no coche» y desde ahí ya tiraron hasta el final cargando con más ropa para cambiarse después de la segunda noche. «Polo día súas e logo pola noite fai moito frío e é importante ter outra roupa. Sudei máis a camiseta que os xogadores do Racing de Ferrol», señala entre risas este fiel aficionado racinguista vecino de As Negradas, pero muy unido a Ferrol porque pasó parte de su niñez en la ciudad departamental.

El hecho de salir al atardecer estaba perfectamente pensado. «Ao camiñar de noite gastas menos que camiñando de día coa solana», explica, aunque la segunda noche se les hizo muy dura por el frío e incluso hubo un momento en el que pensaron en abandonar el reto. «Caeu unha xeada bastante importante e pasamos bastante frío. De feito, cando chegamos a Sigüeiro sobre as sete da mañá só había dous graos. Tivemos que tomar tres cafés para entrar en calor e Paula pensou incluso en deixalo, pero ao final seguimos e acabamos os dous», relata.

Ambos piensan ya en el siguiente reto, aunque este ya no será todo del tirón. «O ano que vén falamos de facer o Camiño Primitivo desde Oviedo seguindo a variante dos hospitais que pasa polos Picos de Europa e tamén teño moitas ganas de facer a ruta do Cares», concluye.