«Na guerra, as estibadoras de Vietnam cambiaban pistolas novas por arroz»

s. serantes O VICEDO / LA VOZ

O VICEDO

XAIME RAMALLAL

José Montero navegou de oficial en buques civís de transporte militar alugados por EE.UU.

13 jul 2019 . Actualizado a las 08:30 h.

Transplantáronlle as córneas e loce «ollos novos» cos que ve a vida coa lúcida serenidade de quen ten moita. Diante da súa casa, erguida sobre as paredes dunha antiga salazoneira, a ría do Vicedo. Cumprirá noventa anos en outubro, apóiase nun bastón polo vertixe, pero rexeita axuda na empinada costa que leva ao seu xardín. Vive só, porta con porta cuns parentes, cociña, limpa, toma viño ao mediodía, conduce a cotío e emana desenvoltura. É José Montero Sánchez, capitán da mariña mercante xubilado, o dono do muro das bandeiras no Vicedo. Repartiu a súa existencia entre o seu pobo e EE.UU. de América, onde tivo casa ata o ano pasado, onde viven as súas dúas fillas, e onde volve a cotío, como sempre regresou á súa vila natal.

A un «cando sexa máis maior quero estar coma vostede» responde sorrindo con «un non me queixo». Os anos, mellor contalos, sobre todo co ben que os leva Pepe Montero, como o coñecen no Vicedo. Só con media hora de amable e xenerosa charla, a súa é unha desas vidas de novela.

Fillo dun armador de dúas tarrafas que as vendeu ao rematar a guerra civil española, emigrou con 24 anos, ao casar con unha americana que foi ao Vicedo para coñecer á familia. En Cayo Hueso (Florida) mercou a tenda de alimentación do sogro e foille «moi ben, moi ben, ata que me metín en algo más gordo, en outro estado, en Nueva Orleáns». Alí, «mal, moi mal, non polo negocio, senón porque non era cidadán americano e, ademais de selo, había que ter licencia para vender bebidas alcohólicas».