Naturalmente, calquera cousa que eu poida dicir, tamén neste caso, non pasa de ser unha mera opinión. E por suposto non pretendo que sexa máis que iso. Non quero convencer de nada a ninguén. Pero, así é todo, quizais hoxe, precisamente hoxe, cando acaba de abrir as súas portas en Mondoñedo a Casa Museo de Álvaro Cunqueiro, non estea de máis recordar, e dedicarlle unhas palabras, á irmá do escritor, a Carmiña. Porque Carmiña -que como adoitaba dicir a xente do seu tempo foi para o autor de Escola de menciñeiros «máis unha nai que unha irmá»- fixo desa casa, que era a súa, o centro do mundo. É dicir, o lugar ao que nunca se vai, senón ao que sempre se volve. E ademais diso, un fogar capaz de acoller, ao amparo da marabillosa luz dos soños e nun tempo que xa non existe, ese inmenso prodixio que é a gran literatura.

Nesa casa, situada fronte á catedral mindoniense -e polo tanto fronte á magna figura de San Rosende, que está no alto da basílica, onde, en feliz expresión do propio don Álvaro, anda «pastoreando os ventos»-, o escritor atopou, a carón de súa irmá, o refuxio que tanto precisaba nos seus peores momentos, cando se sentía abandonado por todos. E foi alí, ao amparo dese refuxio que Carmiña creara, onde el escribiu os seus mellores libros: o Merlín, o Sochantre e o Sinbad, aos que eu me atrevo a tratar con esta familiaridade, acortándolles o nome como quen fala dun amigo, porque para min, coma para tantos outros, esas novelas -pódeselles chamar novelas, ¿non?- son amigos moi aprezados, tamén.

A xenerosidade de Carmiña

Quero dar testemuño, unha vez máis, de que Carmiña Cunqueiro, persoa de inmensa xenerosidade, era unha muller excepcional. Unha muller que cando falaba do seu irmán Álvaro (ou, cando menos, todas e cada unha das veces que eu lle sentín falar del) falaba dun neno.

Cunqueiro era, para ela, un neniño, a miúdo triste, que vía o que ninguén sabía ver. Por iso creo que hoxe, e perdoen esta predisposición a emocionarme, hai que ser xustos con Carmiña. E a min paréceme que a mellor homenaxe que se lle pode facer a ela, o que a fará feliz alí onde está, na outra beira do río, é (ademais de recoñecerlle por fin a seu irmán o lugar que lle corresponde na gran literatura occidental), ler, cada día de festa, unha páxina de Álvaro Cunqueiro.

* Ramón Loureiro, xornalista e escritor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

Días de festa