Raquel Marqués, fisioterapeuta ciega: «En xeneral a xente estránase de que poidas levar unha vida normal non vendo»

Yolanda García Ramos
Yolanda García FOZ / LA VOZ

FOZ

Raquel Marqués Laso es de Santiago de Compostela y llegó a Foz en 2020
Raquel Marqués Laso es de Santiago de Compostela y llegó a Foz en 2020 Pepa Losada

Con una retinosis pigmentaria que le diagnosticaron a los 13 años, antes de llegar a Foz donde trabaja, encontró dificultades para conseguir un empleo tras formarse en la Escuela Universitaria de Fisioterapia de la Once

01 may 2026 . Actualizado a las 09:34 h.

La pandemia puso mucho patas arriba. La rutina. El sentido de la vida. El mundo conocido hasta el momento. En general, volvieron a recolocarse las cosas. Sin embargo, algo parecido le había ocurrido, a nivel personal, mucho antes de la llegada del covid, a la santiaguesa Raquel Marqués Laso. En 2020 llegó a Foz donde trabaja como fisioterapeuta, un oficio que aprendió en la Escuela Universitaria de Fisioterapia de la Organización Nacional de Ciegos Españoles (Once), en Madrid. Aún hay, reconoce, quien reacciona con sorpresa cuando ella dice que se dedica a esa profesión sin ver. La realidad es que, aunque fue perdiendo su capacidad visual desde que a los 13 años le diagnosticaron retinosis pigmentaria, ha superado muchas barreras. Entre ellas, la social: «Esa dolencia física afectoume a nivel de saúde mental pero supereino, despois dos baches que me atopei a nivel social». «En xeneral _explica_ a xente estránase de que poidas levar unha vida normal non vendo». Estudiaría una primera carrera, Enfermería, «vendo e sen necesitar ningún tipo de adaptación pero empecei cada vez a perder máis vista, algo que sicolóxicamente me afectou por ser unha situación descoñecida para min. Logo decidín estudar Fisioterapia na escola da Once. Marchei a Madrid, non coñecía a ninguén. Foi toda unha aventura á que me lancei», explica.

«Empecei cada vez a perder máis vista, algo que sicolóxicamente me afectou por ser unha situación descoñecida para min»

Acabada la formación, sus planes pasaban por volver a Galicia y preferentemente a un enclave costero. «Aquí estou _dice por Foz donde trabaja_ porque aquí saiume unha oferta de traballo. Pero antes pasara por moitos inconvintes. En Madrid fun a moitas entrevistas de traballo das que saía chorando. Non me collían porque non vía. Foi difícil». «Non é tanto pensar se vas ser capaz de facer unha vida normal sen ver, senón xa os impedimentos que pon a sociedade para poder desenrolarte personal e profesionalmente», enfatiza Marqués Laso. Aunque puede llegar a entender que cause «estraneza, impresión ou non sei moi ben que palabras usar» decir que es fisioterapeuta y ciega, concluye que «queda moitísimo por facer aínda» a nivel de concienciación, por eso ella relata su historia, como hizo ayer en San Cibrao. «Vale que hai cousas que non poido facer, cómprocho porque é a realidade, como conducir ou coser, pero si en clase de cerámica pinto as pezas con axuda da miña profesora e outras técnicas», subraya enumerando también las tareas domésticas que realiza sin problema, así como ocuparse de su hijo como cualquier madre. «Tiro para diante con todo», enfatiza. Actualmente cuenta con una perra guía, «que xa está xubilada e estou pendiente de outra», indica.

Dio una charla en el Museo do Mar

Ayer ofreció una charla que ofreció en el ciclo Encontro de saberes: Cousas nosas en el Museo Provincial do Mar en San Cibrao (Cervo), promovida por la Rede Museística Provincial. Su conferencia se centró en la responsabilidad que cada uno de nosotros tenemos sobre nuestra salud, más allá de poder contar con asistencia médica pública o privada, considerando que también hay momentos en la vida en los que es necesario recurrir a un profesional, como por ejemplo un psicólogo o un psiquiatra. Incidió en la preocupación por el bienestar físico, psíquico y social o emocional, desde la perspectiva de la prevención, señalando que «a veces depositamos bastante esa responsabilidade nos profesionais en canto á nosa súde cando nunha gran porcentaxe está nas nosas mans». Dando consejos archiconocidos pero que nunca está de más recordar como hacer ejercicio físico, tener una buena alimentación, cuidar de la salud mental y tejer redes de familia, amigos y laboral positivas. «Dámoslle importancia á saúde, pero cando non a temos», subraya. Finalizó la intervención remarcando que «gran parte dos problemas de sáude, creo que se poden solventar tendo iniciativa e forza e tirando porque hai unha parte que é responsabilidade nosa». «Fai máis o que quere que o que pode» es su lema.