Unha carreira con causa


Nunca fun moi amigo de correr. Durante a miña case sedentaria vida universitaria saír a trotar converteuse nunha especie de penitencia que me autoaplicaba cando me sentía moi mal comigo mesmo tras tres semanas sen facer deporte.

Sen embargo, neste oficio a curiosidade é innata. Por iso, canto máis de preto seguía algunhas competicións máis curiosidade tiña por elas e por vivilas desde dentro. Iso traducíase nunha conversación recorrente cada ano de cea cos amigos na noite anterior á Camovi.

-O ano que vén facémola.

-E senón o seguinte...

O caso é que este ano por fin foi verdade. Puxémonos a adestrar con certa regularidade e apuntámonos á carreira de 21 quilómetros. Pouco a pouco collín o gusto a correr. Axudoume a sentirme mellor e incluso progresei.

O encerro, ademais de retrasar para o 2021 o eterno obxectivo da Camovi, devolveume ás rutinas sedentarias.

A iniciativa do Ría de Foz este domingo, ademais da súa innegable aportación solidaria, demostra aos túzaros coma min que o confinamento non é unha escusa para aparcar o deporte.

Despois de tres semanas parado, volvín poñer roupa de deporte, e volvín suala. Corrín uns corenta minutos nun xardinciño de apenas trinta ou corenta metros cadrados. E que ben me sentín! Porque estar na casa non debe ser unha escusa para perder as boas costumes que a algúns tanto nos custou adquirir, e, sobre todo, porque os meus cinco quilómetros supoñerán cinco quilos de comida para xente que de verdade o precisa nestes momentos duros.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Foz
Comentarios

Unha carreira con causa