Pregón de Marina Oural na XXX Festa da Faba de Lourenzá

MARINA OURAL LOURENZÁ/ LA VOZ

A MARIÑA

UGIA PEDREIRA

01 oct 2022 . Actualizado a las 14:52 h.

Oín decir que para non mellorar o silenzo é mellor calar. Estou pillada, non teño escapatoria, non vou melloralo e estou falándovos. Bo día a todas as persoas, moitas grazas Rocío e equipa por este convite de honra, ser pregoeira da 30 edición da festa da faba. No ano 2020 propuxérasmo con moita alegría e antelación, non imaxinábamos ninguén unha pandemia que marcaría as quendas de todos os países do mundo. Así que alegría de estáremos hoxe aquí, e ilusión ser a pregoeira dun contexto que vin nacer e máis tarde axudaría na crianza! Alegría inmensa que siga viva, eso celebramos tamén, seguir na vida e saúde para poder seguir encontrándonos e laborar momentos que nos lembren que os humanos somos quen de crear entre todos e para todos alimento común bo e xeneroso.

Como me dixo miña mai hai 1 mes cando comezaba a darlle palabras na escrita para o día de hoxe «e mira… para o pregón da festa faba tés que escribir para ler ou?» E dixen… «así é mamá, teño que primeiro escribilo para logo lelo». Que sinxeleza tan fermosa e rotunda de pregunta, non en van ela foi a que me aprendeu a ler e a escribir. Ela e meu pai os meus primeiros mestres, labregos que aman a terra sen sulfato, son os que me aprenderon que para lograr algo hai que elixir boa semente, preparar a terra con bo abono natural, mondar as hervas da fame, aceptar as xeadas que unha noite acabe con toda a colleita de patacas que xa estaban medradas, aceptar choiva ou os chuzos de punta, e seguir confiando e coidando o prantado ou volver prantar ata lograr froito co que ir á feira e vendelo como mellor se poda para boa vida compartida co alimento fresco da terra no centro das vidas e das bocas. Para min desde moi nova, todo un manifesto da vida mesma.

Gardo imaxes dos comezos, na Feira Vella, Marifé alcaldesa daquela, na fe que funcionaría, na casa coidando cada paso para que todo saise ben, reunións, asociación, viaxes, campos de ensaio, conversas con mil frentes ano tras ano preocupados pola colleita dese ano e polo prezo de venta. Veciños e veciñas, colaboradores de todos os ámbitos entrando a formar parte de algo novo que nacía desde o val para celebrar na vila. Os labregos e labregas que máis tarde nomearíamos ‘fabeiros e fabeiras’, eran un fervedoiro de idas e vidas do mercado da faba, os medios de comunicación, as equipas científicas, nas casas todos a axudar, moitos frentes había que atender. Como de repente novas accións ligadas á prantar e comer, tomaban forma útil na política, no social, no empresarial, na palabra, na acción, na vida diaria das casas e dos corpos e pensamentos. Había que celebralo para que nós mesmos o púxesemos en valor e o resto do mundo tamén, precisábamos que tivese a suficiente forma e fondo para construir algo sólido e saudable para que poidese continuar forte o proxecto e non se quedase no feito de vir comer e irse, o proceso era polo tanto o grande diamante. Era xa moi claro que a cidade non daba alimento senón que o demandaba e o abandono da terra o inimigo que hoxe nos saca as cores a golpes por todas partes. Que podía facer eu como filla, como humana namorada da aldea e do val que me viu nacer e criar sendo xa emigrante ao urbano e desde nena decíndo que quería estudar coreografía.