La 'Coppa' de Italia también tiene un trocito de orgullo pataqueiro

A MARIÑA

La burelense Silvia Rubal levantó el prestigioso trofeo con el Cittá di Falconara

05 may 2021 . Actualizado a las 10:17 h.

El orgullo pataqueiro de Burela traspasa fronteras gracias al fútbol sala. La Copa de la Reina que conquistó el Pescados Rubén en Las Rozas no es la única gesta deportiva reciente con protagonismo burelense. Silvia Rubal Casas también ha levantado la Coppa de Italia con el Cittá di Falconara.

En su cuarto año en el país, la futbolista mariñana, de 25 años, ha debutado en la Serie A con un equipo que es líder sólido: «É unha entidade que leva anos consolidándose en Primeira e que agora fixo un esforzo moi importante por montar un bloque gañador. O ano pasado clasificouse por primeira vez para a Coppa, pero ao final non se xogou pola pandemia, e este debutamos nela e gañámola. Na liga tamén batemos un récord, ao ser o primeiro equipo que pecha a fase regular sen derrotas, pero iso non conta para nada se non a gañas no play off que temos que disputar».

Por lo de pronto, ya demostraron su poderío en el torneo copero que se disputó en Rímini, a la vez que la competición masculina y una semana antes que la española: «O venres debíamos xogar os cuartos de final, pero o Kick Off renunciou porque tivo casos positivos. O domingo xogamos as semis contra o Montesilvano e xa o luns enfrontámonos ao Lazio».

Tras vencer 3-1 al Montesilvano con un triplete de Rafaela Dal'maz, el 1-5 en la final contra las romanas tuvo un claro sabor español gracias a los goles de Marta Peñalver, Nona Navarro y Carmen Guti. Completó la manita un doblete de la brasileña Taty.

Silvia asume con madurez un rol menos protagonista: «Para min é un orgullo compartir vestiario con xogadoras dese nivel. A porteira, Angelica Dibiase, estivo nominada entre as mellores do mundo. E Taty, ou Rafaela, tamén son un espectáculo. E ademais son humildes, boas compañeiras. Con elas apréndese moito. As que xogamos menos temos que garantir que os adestramentos manteñan o nivel e sumar en todo o que nos pidan».

La burelense llegó al Cittá di Falconara este verano procedente del Dorica, de la segunda categoría, y ha ido encontrando su nivel, cuenta, tras superar una operación rodilla: «Cando cheguei ao Falconara levaba sen adestrar ben desde antes da pandemia pola lesión. Por sorte recupereime ben, dende o primeiro día tiven boas sensacións e fun adaptándome ao ritmo. A esixencia na Serie B é menor, pero creo que recuperei o meu mellor nivel e ao final da liga contei con algún minuto».

Asume un rol lejos de los focos y también entrena al equipo sub-19

Tras debutar en Primera con 15 años y celebrar dos ligas y una Copa con el Pescados Rubén de su Burela, Silvia Rubal sigue escribiendo su historia en una localidad italiana con bastantes similitudes con su tierra natal: «Estar coa xente coa que estiven no Burela tamén foi tremendo. Falconara Marittima é unha cidade costeira, máis ben pequena, e que tamén está moi volcada co seu equipo. Non é Burela, porque Burela é a miña casa, sempre será o máximo, pero ten similitudes. Este ano, polo covid, xogamos a porta pechada, pero moitos afeccionados chamaban para tratar de colarse nos partidos como fose: pagando, traballando ou o que fixera falta».

En su aventura en la potente entidad de la provincia de Ancona, en la zona central de la península italiana, también es entrenadora de cantera: «Dirixo ao equipo sub-19 e tamén ía levar o da terceira división, pero pola pandemia non tivo competición. Era un reto grande, porque ata agora só traballara con nenas máis pequenas, pero estou contenta. Teño rapazas que levan moitos anos xogando e outras que están empezando, pero co paso dos meses o progreso de todo o equipo foi moi grande. Esta semana xogamos contra o Lazio e fomos gañando moitos minutos; ata nos sacaron porteiro-xogador».

Respecto al futuro, lo deja en el aire: «Acabarei esta campaña e xa veremos. Non descarto nada, quero seguir medrando».