A de camareiro, a profesión descoidada


Xornadas de doce horas, semanas e semanas sen librar, moitas horas de pé, salario mínimo, dor de pés e de espalda...

Festas da casa perdidas, bautizos de novos familiares, comuñóns, vodas de familiares e amigos ás que non se pode asistir, cumpreanos de avós, de pais e incluso de fillos. Dor que se leva por dentro, pero que os clientes reciben en forma de sorriso.

¿Por que? Porque non teñen a culpa de que escolleras a profesión máis fermosa do mundo, pero a menos respectada. Chegará un día no que o camareiro leve o mesmo respecto que un avogado; no que cando fagas espera na barra do bar, non protestes como o fas cando vas ao médico e esperas unha ou dúas horas a ser atendido.

Chegará o día no que teñamos as nosas xornadas de corenta horas semanais, e incluso algunha fin de semana libre no mes. Estamos no bo camiño, seino.

Ás novas xeracións

E ás novas xeracións, que entran neste mundo da hostalería, non teñades medo, aprendede, formádevos, innovade, mergulládevos de sabiduría en comedor, café, destilados...investide no voso futuro. Traballade para vivir e disfrutar da profesión, pero nunca vivades para traballar e menos sen ilusión.

Asinado: Iago Rivas, O carrexapratos. Traballador da hostalería

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

A de camareiro, a profesión descoidada