Ao fío do centenario do Pastor Díaz: teatro no Chipe


Conta Ramón Canosa que nos anos finais do XIX as compañías de teatro que se achegaban a Viveiro representaban as súas obras nun estreito local ao carón da Porta de Vila e que daquela era coñecido popularmente como «o caixón dos figos». Seica tiña un andar de palcos e mesmo un reservado «privado da visión ao exterior con barrotiños separados, ao fin de ocultar -dinos Canosa- aos espectadores con loito recente». A tarifa era máis alta que o resto e aínda que se pretendía denominalo «palco reservado» , o certo é que popularmente foi coñecido como «a gaiola dos loros». Organizábanse tamén neste local os bailes de Entroido e proxectáronse nel as primeiras películas de cine mudo «con explicador».

Mais volvendo ao fío do centenario que dá pé a este artigo e saíndo deste flash-back do «caixón dos figos», entramos nos anos nos que o Teatro Pastor Díaz permaneceu sen actividade debido ás obras de rehabilitación, do 1995 ao 2001. Curiosamente foi neste mesmo local, que se mantivo aberto até o ano 99 como Café Bar Chipe onde, a finais do século XX e xa rexentado por Dores García e Xesús Cobelo, a Agrupación Cultural Sementeira programou sesións de teatro en pequeno formato, actuacións musicais e de contacontos. Miren por onde o teatro volveu, un século despois, á cabeceira da Feira ou, se o prefiren, á rúa García Dóriga.

 

Facendo memoria das obras, actores, actrices, músicas e magos que pasaron polo Chipe durante estes anos tería que citar, entre outras, a Carlos Blanco, coa A histeria de Lili Brow; a Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira, os Mofa e Befa, para ser exactos que chegaban do serrín do circo, da fumaza do cabaret e do claroscuro do cinema mudo; ao grande Roberto Vidal Bolaño, Oe, oe, oe, Sen ir máis lonxe; a Quico Cadaval, rescatando as historias que se contaban nos velorios e nas tabernas; a Pilar Pereira, a Josito Porto co Nano de Suso de Toro, a César Goldi, Luis Tosar e Piti Sanz con The Magical Brothers, a Patricia Vázquez con Carlos Blanco en Chapa e pintura, a Cándido Pazó coas súas historias, ou ao arxentino Campanari con Seres urbanos, pero non tanto. E tamén a música de Suka, os venezuelanos de Mérida; as cancións de Suso Vaamonde; A caricia da serpe de Lino Braxe, Miguel Ladrón de Guevara e Saqués; ou a maxia de cerca do noso amigo Antón López.

Coido que é de xustiza reseñar, nesta segunda entrega, a programación da Agrupación Cultural Sementeira naqueles anos nos que o edificio do Teatro estivo pechado por obras. Actividades todas por certo, desenvolvidas sen axuda institucional, mantidas exclusivamente coa aportación económica que facían as persoas que asistían a estes espectáculos e contando sempre coa colaboración de Lola e Xuxo. Que se saiba.

Agora que o Teatro Pastor Díaz segue felizmente a súa andaina camiño do segundo centenario, cumpre -como escribín no anterior artigo- dotalo de máis servizos. E un deles podería ser o recuperar a sala do primeiro andar e dedicala a actividades arredor do teatro: cursiños, conferencias e mesmo lugar de encontro para que se alguén se atopa con folgos, crie e manteña un grupo de teatro amador.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Ao fío do centenario do Pastor Díaz: teatro no Chipe