Da fonte dos Pelamios abrolla auga do río Xordán


Aínda coa emoción no corpo de ter escoitado Manuel Fariña interpretar uns solos á trompeta duns temas clásicos, decidín que xa era hora de marchar para a casa se quería madrugar ao día seguinte para ir á feira. Ben, en realidade non foi unha decisión persoal, o certo é que a orquestra xa rematara a actuación. Baixaba pola rúa José María Pardo cando me crucei con Chipo:

-Moito madrugas, dixen.

-Te, te, te ño que madrugar, vou, vou, vou para o Cencentro de día.

-Pero vas para o Centro de día e aínda é de noite.

E seguín baixando a costa ao tempo que botaba man ao peto para mira a hora no teléfono. As 07:36! Ai si! Esta noite xa vai boa, dixen en voz alta pensando que só o pensaba.

Nos bares da vila estaban os tratantes de gando máis novos agardando a que comezara a feira e de paso baixando algún que outro chóspiro e tamén había varios grupos de amigos aos que se lles escapara a noite ao igual que a min.

Xa ía no remate da rúa Progreso cando dobrou a esquina Xosé Ramón. Xota Erre e máis eu tratámonos moito en tempos, de feito somos do mesmo barrio, pero xa levaba anos vivindo fóra e as súas visitas a Mondoñedo cada vez se dilataban máis no tempo polo que fomos perdendo contacto.

-Coño! Buenos ojos te vexan! Berrou nada máis verme.

-Que sorpresa! Non contaba contigo por aquí, e logo cando chegaches?

-Vin hoxe, cheguei a iso das dez da noite, comín o pulpo na Alameda e despois enganchei de carallada con uns e con outros ata agora. E tomarémoslle unha, ou?

-Eu ía xa para a casa, pero ben pensado xa non me merece moito a pena se quero ver algo da feira.

-Imos un pouco máis cara abaixo que aínda está aberto o Bodegón.

Achegándonos ao bar, vimos que a porta xa estaba trancada aínda que había xente dentro.

-Estamos cargando as neveiras, oímos que nos dicían desde o interior.

-Pero non se pode mollar a palleta?, preguntou Xosé Ramón.

-Se queredes póñovos algo e podedes sentar na terraza, dentro non, que teño que fregar.

-Que vas querer?, dixo XR mirando para min.

-Eu, auga.

-Auga? A auga bébese na fonte dos Pelamios! Vaite sentando que xa levo eu as bebidas.

Acomodei unha mesa que estaba moi próxima á estatua sedente de Álvaro Cunqueiro mentres ollaba coma desde dentro do bar servían o pedido que fixera XR.

A pesar de non haber obstáculo ningún entre a venta do Bodegón e a mesa na que estaba sentado, XR veu describindo un percorrido un tanto sinuoso.

-Aquí tes, para os dous igual, coma nos vellos tempos: «Roncola para todos».

Maldita gaña que tiña de meterlle un cubalibre a esas horas, pero...

-A auga é boa para as ras e pouco máis, non ves que desfai os camiños?

-Si oh, pero é que a esta hora...

-Nin a esta hora, nin nada, aí tes, auga na Fonte dos Pelamios, xa che dixen.

-Iso é, ademais como dixo este home -argumentei mirando para Cunqueiro- un día ao ano bota auga do Río Xordán.

O XR púxose erudito e con verbosidade chegou a dicirme que o xenio nunca tal cousa dixera. Sacou un puriño dunha lata de metal e preguntoume se tiña lume.

-Pois non, non levo ningún acendedor enriba.

-Sempre fuches un lambecús!, espetou XR. Agarda que vou prender o cigarro.

E arrincou pola rúa Afonso VII arriba. O tempo ía pasando e Xosé Ramón non aparecía. Xa me estaba quedando durmido sentado na cadeira ao carón de Don Álvaro cando de repente vexo que o home de bronce xira a cabeza cara a min e comeza a falar.

-Non lle fagas caso a ese, a razón lévala ti. En parte, iso si.

-...?

-Eu escribín nun artigo publicado na revista Destino que «Cada siete años -lo malo es que no se sabe cuándo hay que comenzar la cuenta- todas las fuentes del mundo, a la medianoche, por un instante, y en virtud de una desconocida ley física de los milagros, vierten agua del río Jordán». Pois logo se a Fonte dos Pelamios é unha fonte e esta neste mundo, da fonte dos muíños brota auga do río Xordán, pero non unha vez ao ano, senón unha vez cada sete anos.

O ruído dunha moto que andaba a repartir os xornais fíxome volver en min. Mirei ao meu arredor e non había rastro do XR, nin dos dous vasos de tubo. O que si vin foi a un home alto, forte, calvo e de perilla ao pé da porta da Libraría de Alvite con lapis nas orellas e no peto da camisa en actitude de debuxante. Tamén vin que no centro comercial da Praza da Catedral xa acenderan a luces. Sentín fame e decidín ir almorzar algo antes de subir cara o Campo dos Paxariños.

Entrei no centro comercial e fun á cafetaría que hai ao fondo a ras de chan.

-Buenos días, dixo o camareiro. Que le pongo?

-Tes chocolate con churros?

-No, no tenemos. Bueno, tenemos helados con sabor a chocolate con churros, si quiere ahí en la entrada se lo dispensarán.

Xeados con sabor a chocolate con churros... Non era o que andaba a procurar, pero foi co que me tiven que ir.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Da fonte dos Pelamios abrolla auga do río Xordán