«Hai moitas barreiras arquitectónicas, pero as mentais son as peores»

En cadeira de rodas dende hai doce anos, o deporte axúdalle a superarse a si mesmo


REDACCIÓN / LA VOZ

Andaba pola trintena cando un accidente de moto lle cambiou a vida ao deportista viveirense Álex González (Viveiro, 1976), aínda que aquel fatídico feito non lle impediría deixar de lado a súa paixón deportiva. Agora está no Club Baloncesto Viveiro onde adestra a novos xogadores, pero estivo no CR Celeiro e logrou acadar naquela etapa en remo adaptado o título galego hai algúns anos e quedar tamén terceiro a nivel nacional.

-Diferente o remo do baloncesto.

-Si. Foi pasar dun deporte individual a un colectivo e que agora compitan outros por min.

-Como se pasa peor, sendo adestrador ou xogador?

-Creo que se pasa peor de adestrador que de xogador. No Club Baloncesto Viveiro son primeiro adestrador de alevín feminino e segundo de infantil masculino.

-En alevín teñen xa 10, 11 anos... Como se leva esa fase que sería xa como unha preadolescencia?

-Nesa idade, lévanse mellor as nenas. Igual cando teñan 14 ou 15 anos, a ver... Pero as nenas son máis compañeiras e xogan máis en equipo, cando os nenos son como máis individuais, segundo a miña experiencia. Con todos os nenos aos que adestro son comprensivo e intento que disfruten, que se formen como equipo e vaian mellorando pouco a pouco.

-Lembra os anos de remeiro?

-A min gústame o deporte en xeral. Cando facía remo, unha vez estabas na auga, enriba do kaiak, sentíaste libre.

-É deportista parapléxico. O accidente non lle freou a paixón.

-Vou en cadeira de rodas por un accidente de moto que tiven. Vai facer trece anos agora en abril. Recordo a data: o 8 de abril.

-Antes diso, que practicaba?

-Xa facía baloncesto, dende neno ata os 20 anos. Sempre fun deportista, facía ximnasio, xogaba a baloncesto, ía correr...

-Despois do accidente, en que lle axudou a vostede o deporte?

-Axudoume totalmente. Primeiro, a manexarme no día a día. Empecei a xogar nun equipo de baloncesto en cadeira de rodas, no Basketmi Ferrol. Abriume novas capacidades, unha nova forma de pensar. Tampouco se pode dicir que che cambia a vida para peor, iso depende da forma de pensar.

-En remo, que medallas obtivo?

-Fun terceiro de España e campión galego durante tres ou catro anos, primeiro no Club de Remo Celeiro e o último ano no Club de Remo San Felipe de Ferrol.

-Algún deportista ao que admire?

-A calquera que se supere a el mesmo. Quedar primeiro é moi bonito, pero cando competía en remo facíao para gañarme a min mesmo. Era remo adaptado. Encantábame. É un deporte duro. Tiñas que adestrar moito, pero eu sempre quería máis.

-Como leva o seu día a día vendo tantas barreiras arquitectónicas que aínda existen?

-É algo continuo. Hai moitas barreiras arquitectónicas, pero tamén mentais, que son as peores. Hai xente que non axuda e aparca mal. Pensan que son cinco minutos pero se teño que dar a volta, a min pode levarme unha hora.

«Cociño eu, porque se vas comer á casa de mamá poste como unha pelota»

Coma calquera persoa entregada ao deporte, Álex González mira con lupa o seu coidado persoal. E dentro deste, a nutrición vén sendo clave para calquera deportista, sexa profesional ou afeccionado.

-Vai ao ximnasio todos os días? Madruga? A que hora?

-Si. Todos os días boto no ximnasio unha hora ou hora e media. Son de madrugar, si. Ao ximnasio vou ás nove da mañá.

-Xa sabe que adoita ser unha tradición de ano novo apuntarse ao ximnasio e logo un típico tópico non volver pisalo. Supoño que vostede si que amortiza ben a cuota.

-Si, iso que dis soe pasar.

-Como coida a nutrición?

-Por semana intento coidarme. Na miña casa cociño eu, por necesidade. Tamén se vas comer á casa de mamá poste como unha pelota... e eu teño que coidarme.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos

«Hai moitas barreiras arquitectónicas, pero as mentais son as peores»