«O Rei das Tartas era especial»

«Sempre fun feliz», di da etapa que ela pasou xunto a Carlos Folgueira García


mondoñedo / la voz

Se dicimos Celsa López Fernández (Portomarín, 1944) quizás algúns non se decaten dela. Se falamos de O Rei das Tartas, a cousa cambia. Ela coñeceu nun día de Entroido ao que máis tarde foi o seu home e tamén o mestre reposteiro que tanta sona lle deu á Tarta de Mondoñedo coa que acadou premios internacionais. Imposible esquecer aínda hoxe o seu bigote e o seu porte, como lembra a súa viúva, quen o despedía un 2 de agosto de 1993. Este ano cumpriránse 25 anos do pasamento dun home que pasou o seu título ao seu fillo, Carlos Folgueira López, Rei das Tartas actual.

-Esta semana foron nai e fillo á televisión. Lembra aqueles tempos nos que ían ás cadeas nacionais e míticos programas?

-Teño ido co meu marido, en paz descanse. Eu sempre estaba por detrás, en segundo plano.

-Algunhas veces case pinta máis a «primeira dama» que o «presidente». No seu caso?

-Moi ben. Eu sempre feliz porque el era unha persoa especial, era unha personaxe. O Rei das Tartas non se fixo, naceu. Ninguén cambia así como así... Vaia! A min parécemo. El era marabilloso, un gran pai, un gran marido... Na televisión ben saben como era el. Lembro que nos pasillos do 1, 2, 3... encontramos a Sancho Gracia e díxolle que non tiña que ser reposteiro, que tiña que ser actor. O que temos na confitería [fala das fotos con multitude de famosos] non o ten ninguén. O meu fillo tamén vale.

-Deses encontros con famosos, cóntenos un que lembre agora.

-Pois a min sorprendeume moito o entón Rei de España [Juan Carlos de Borbón] cando viñera a Alúmina Aluminio e lle dixo que o reinado do Rei das Tartas era máis doce que o del...

-Si, porque polo menos no tramo final saíulle algo «amargo»...

-Saíu, saíu...

-Como era o primeiro Rei das Tartas, Carlos Folgueira García?

-El era todo alegría. E iso que o meu fillo é marabilloso, a nora tamén e teño uns netos marabillosos. El estaba orgulloso de que grazas a Deus seguise a tradición o meu fillo. A ver se eles [polos netos] a seguen... Bueno, a nena ten xa 23 anos, xa non é tan nena. Está aquí no negocio con nós, axudando. E gústalle, ten moito o carácter do avó Carlos.

-Como formaba vostede parte deste «equipo» familiar noutros tempos e que fai hoxe?

-O meu marido dedicábase moito a viaxar. Miña sogra, a nai del, ás catro da mañá xa estaba no obrador. Traballaba con 70 anos e rapaces hoxe de 20 non traballan como facía ela. Tiña tamén o mesmo carácter. Eu sempre estaba no obrador, no despacho, atendendo ás tartas. Ao que montou o meu fillo na carretera nacional non vou. Ando no despacho.

-Como eran as ventas antes?

-Aquí cola había sempre.

-Gústalle a tarta, por certo?

-Moito, o que pasa é que non debo... É que teño un pouco de todo [fala da saúde]. Un día non me importa tomala. Hai que tomala de Pascuas en Ramos.

-Aquel bigote grande...

-Cando o coñecín non tiña bigote. Despois tiña un mostacho que nin parecía que era del.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«O Rei das Tartas era especial»