O iate «Garoa» ten morriña da Mariña


Se deixamos a un lado a «Piragua saltapoceiras» coa que uns mozos de Mondoñedo se presentaron no desfile de antroido de Foz hai arredor de trinta anos e o barco Muralla de Lugo que a Deputación tivo navegando polas estradas nos últimos anos, a embarcación que máis millas ten percorrido polo interior da provincia de Lugo é o iate «Garoa».

O «Garoa» chegou a Viveiro a finais dos noventa para converterse no buque insignia do turismo mariñán. A oferta de navegación turística na comarca pasaba dunhas lanchas que outrora facían o servizo de transporte de pasaxeiros dunha beira a outra da ría de Ribadeo e que perderan boa parte da súa utilidade coa apertura da Ponte dos Santos a ter un iate equipado coas últimas tecnoloxías audiovisuais e coa posibilidade de servizo de bar e “catering” durante a trevesía.

En todos os «saraos»

Non había “sarao mariñao” no que o «Garoa» non estivera presente: que si unha feira de mostras, que si a visita de autoridades, que si o intercambio de estudantes europeos, que si a voladura da estrutura dun hotel... O «Garoa» estaba en todo. Pasados media ducia de anos da súa chegada desde a costa vasca ao porto deportivo de Viveiro tivo a súa primeira crise, o seu propietario xubilábase e o iate poñíase á venta, seguíamos en anos de bonanza e non tardou en presentarse comprador local e o «Garoa» non deixou de navegar polas rías mariñás tres anos máis. Pero unha década despois de chegar a Viveiro, o iate entrou na segunda crise: o seu elevado custe de mantemento non permitía a rendibilidade da empresa nin sequera mantendo convenios con FEVE para que os usuarios do Transcantábrico tivesen incluídos nos seus pasaxes unha travesía pola ría de Viveiro a bordo do Garoa.

En 2010 o barco cambia o salitre de Viveiro polas doces augas do Miño para o que tivo que ser trasladado por estrada en dúas góndolas desde A Mariña a Portomarín.

Nos encoros de Belesar e Ribas de Sil

O «Garoa» non se daba adaptado ao encoro de Belesar e caeu nunha profunda depresión, tiña morriña da Mariña, por moitas carantoñas que lle fixeran non foi quen de levantar o ánimo e poñerse a traballar. Os cativos cantábanlle: “Había unha vez un barquiño pequechiño / (bis) / que non sabía, que non quería, que non podía navegar”.

Probaron cun cambio de aires, sacárono do Miño e levárono para o Sil -por estrada outra vez, claro-. Chegou ao encoro de Santo Estevo de Ribas de Sil pola cola á altura do complexo turístico de Augasmestas de Quiroga e con dous guindastres de gran tonelaxe puxérono a navegar novamente. Pero o cambio de augas non conseguiu acabar coa morriña da Mariña e hai pouco máis dun mes o «Garoa», xa sen esperanzas nin forzas, afundiuse no Sil á altura do embarcadoiro de Doade no mesmo sitio no que levaba anos parado agardando a que dunha vez por todas alguén lle fixese caso e o levara de novo -por estrada- a Viveiro e lle permitira navegar polas salgadas augas mariñás.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

O iate «Garoa» ten morriña da Mariña