«Foz foi sempre a miña vida, ségueo sendo e serao de por vida»

Un chupinazo porá hoxe o punto e final ao pregón no que o prexubilado de banca Jesús Oroza lembrará o Foz da súa nenez


Hoxe, ás 20.00 horas, Jesús Oroza Vila (Foz, 1949) lerá na Casa da Cultura focense o pregón das festas do San Lourenzo. Prexubilado de banca e amigo dos seus amigos, goza dun gran humor e é un gran conversador.

-¿Como recibiu a nova de que fora elixido pregoeiro?

-Foi toda unha sorpresa porque non creo que sexa ninguén importante. No momento no que me chamou o alcalde sentín un pouco de emoción. Agradecino, aínda que ó principio me parecía que non debía aceptar. Despois comenteillo a un amigo de Ferrol e díxome unha frase que me fixo recapacitar. Ó día seguinte, cando volvín falar co alcalde, dalgunha forma el xa me veu predisposto a aceptar.

-Din que, aínda que botou moitos anos fóra de Foz por motivos laborais, é un focense dos que fai pobo aquí e fóra...

-Foz foi sempre a miña vida, ségueo sendo e serao de por vida. Cando me prexubilei, con 60 anos, a miña muller e mais eu viñemos para aqui sin dubidalo. Funme de Foz con 28 anos para Ponte do Porto (Camariñas). Daquela tardabamos case cinco horas e viñamos menos a Foz, pero en agosto sempre estiven en Foz todo o mes. Estiven tres anos escasos e logo fomos para Ferrol e viñamos máis ou menos cada dúas fins de semanas. Pero aos seis anos de estar alí entrei a formar parte da directiva do CB Oar Ferrol, que estaba na liga ACB, e os domingos que xogabamos na casa non podiamos vir, pero o resto, salvo que tivera alí algunha actividade vinculada ao traballo, viñamos a Foz.

-¿Formou ou forma parte de asociacións?

-Aquí sempre participei en moitas cousas. Xa xubilado participei cos Rueiros e cos Sendeiros. E antes, máis que de colectivos, formaba parte de grupos de persoas, da Coral. O que máis lembro é o Carnaval [enumera múltiples episodios vividos en familia e con amigos en varias edicións do Entroido]. Participamos na Marcha Humorístico-ciclista ¡e aínda lembro unha ocasión que íamos de irmáns Marx!

-¿Xa ten escrito o pregón?

-Acabeino onte (polo domingo). Funno facendo a cachiños porque facer un pregón é un pouco máis complicado do que parece. No pregón vou falar máis da miña época de neno e de chaval, neto de sancristán e monaguillo. Só deixei dous detalles da miña época sénior.

-¿Que representan para vostede estas festas?

- O San Lourenzo para min é o verán. Si penso nesa época de rapaz, o San Lourenzo era vida. ¡Comíase unha sopa de galiña que lle chamaban a sopa de San Lourenzo! Daquela época só teño bos recordos.

-O traballo levouno moitos anos fóra, pero sempre volvía...

-Nacín en Foz e de chaval estiven no seminario nos Picos (Mondoñedo), logo marchei para Bilbao e cando me vin para Foz tiña 14 ou 15 anos. Volvín facer cuarto. Con 16 empecei a traballar na gestoría con Antonio do Bahía e era corresponsal do Banco Español de Crédito. El abrira despois a autoescola e eu, con 17 anos, que aínda non conducía, xa daba clases de conducir. Estando na mili, no Sáhara, tiven que vir a Madrid facer un curso de profesor de autoescola. Ao principio gustábame a docencia, pero quería ser empregado de banca. Primeiro abriu aquí Banesto e enseguida me mandaron de director para Ponte do Porto. E logo estiven entre Narón e Ferrol nove anos máis. Cando entrou Mario Conde tivemos un choque e contactaron comigo os de Caixavigo. Gustabame moito o tema da obra social e chegamos a un acordo. E alí estiven 24 anos en Ferrol, ocupando postos directivos, ata que me xubilei. Pero con Foz sempre moi presente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

«Foz foi sempre a miña vida, ségueo sendo e serao de por vida»