«Os xogadores de Celtas e Viveiro íamos de cañas xuntos despois dos derbis»

Un dos nomes máis destacados que deu o baloncesto da Mariña segue como técnico e, ás veces, xogador do Burela aos 47 anos


BURELA / LA VOZ

Foi un dos xogadores de baloncesto máis brillantes que deu a comarca da Mariña, e cando se retirou, no 2010, xa entrado nos 40, afirmou a este periódico que, «por forzas», podería seguir xogando. Así ademais o corroboran os feitos. Manolo Cobas (Burela, 1969) é agora o adestrador do CB Burela, en Terceira Autonómica, e en varias ocasións durante as dúas últimas tempadas se vestiu de curto e botou unha man aos seus pupilos dende dentro da cancha.

-Entendo que seguen sen faltarlle forzas...

-En parte é triste. Fixen ficha porque no equipo temos moita xente estudando, que algunha fin de semana non pode xogar, e xa tiven que participar nalgún partido. E houbo partidos nos que o fixen ben, malia ter 47, case 48 anos. Iso demostra que o nivel do baloncesto baixou moito, aínda que tamén hai que ter en conta que xogamos na categoría máis baixa do baloncesto.

-Comezara a xogar ao baloncesto tarde, non?

-Si, xa tiña 17 anos. Foi no ano 86. Antes xogaba ao fútbol, e incluso tamén ao balonmán, que aquí en Burela había un equipo onde xogou José Carlos. Pero eu decanteime polo baloncesto porque foi o que máis me gustou.

-Sería moi distinta a súa vida sen terse decantado polo baloncesto?

-Supoño. Calquera deporte que practiques dáche uns valores que se poden aplicar á vida: compañeirismo, amizade, esa rivalidade só a nivel deportivo... Acórdome de ter partidos contra o Celtas de Foz cando xogaba no Viveiro nos que nos íamos de cañas xuntos os dous equipos cando acababa o partido. Na pista había rivalidade, loita, calquera partido é unha forma de liberarse, pero as cousas nunca saen dela. Eu protestaba moito aos árbitros, e agora lévome moi ben con todos os que me pitaron. O deporte tamén é unha vía de escape á nosa vida cotiá. A min o baloncesto dáme iso; a outra xente dállo o xadrez, a pintura ou a literatura...

-E non pensou nunca desligarse do baloncesto definitivamente?

-Hoxe prefiro non xogar. Pero hai veces que é imprescindible. O outro día, en Lugo, por exemplo, éramos seis. Non me quedou outra. É certo que cada ano acabo cansado, e digo: «Agora si que me retiro». Tras todo o ano adestrando e levando equipos, un acaba cansado. Pero despois pasas dous meses sen baloncesto e xa che entra o mono.

-Cal é o mellor momento que viviu nunha cancha?

-As fases de ascenso que xoguei foron moi bonitas. Pero o partido que a min me marcou a nivel persoal, do que sempre falamos cando nos xuntamos en ceas, foi un que xoguei no Viveiro contra o Ferrol. Gañábamos de dous, faltaban 11 segundos e eles tiñan posesión. O adestrador pediunos que non fixésemos falta, pero sacáronlle a un compañeiro un dous máis un a falla de cinco segundos. Pero fallaron o tiro libre, collín o rebote, tirei desde o medio do campo e encestei. Esa vitoria meteunos nunha fase de ascenso a Nacional que despois superamos.

-E o peor?

-O descenso de Nacional co Celtas, e tamén a desaparición do Viveiro. Alégrome moito de que este deporte volvese a Viveiro.

-Como se superan eses malos tragos?

-Eu en xeral divertinme sempre cando entrei nunha cancha de baloncesto. As derrotas doen, pero ao final danche o que é a vida. Se caes, tes que levantarte.

-Xogou varias fases de ascenso a EBA. Estaba capacitado para xogar máis arriba?

-Ás veces pénsalo. Nunha fase co Viveiro, se Iago Losada metese unha tripla que tivo, seríamos campións e teríamos praza de ascenso. Despois non sei se tería sido viable economicamente. Pero non é algo que me pese demasiado. Eu estaba a gusto no grupo de xente que tiven no equipo e non me plantexaba máis. Tamén subir podía ser perigoso. Ao Celtas pasoulle, faste filial do Breogán, vén xente de Lugo e non se ten en conta aos de aquí.

De todos modos, aquela Nacional era fortísima, equivalente á EBA agora. Lembro que en pretempada sempre viña o OAR, que estaba no que agora é a LEB. No primeiro partido, nós levábamos unha semana adestrando e eles un mes, e gañábannos de 30. Cando lles devolvíamos a visita, con máis adestramentos, sufrían moito contra nós. Aquilo demostra que tíñamos un nivel altísimo, por iso estou a gusto co que logrei, por onde xoguei, e sobre todo tamén polos compañeiros cos que compartín todos eses momentos.

-Pero nunca tivo ofertas para saír da Mariña e probar noutra categoría?

-Nada serio. Nin a tiven nin mo plantexei. Creo que todo o mundo sabía que a miña vida laboral, ao ter a libraría, tampouco mo permitía. E nunca tiven intencións. Falando con rivais e adestradores sempre deixei claro que non pensaba niso. A única posibilidade foi cando empecei. Viñeron uns técnicos do Ourense, e quixeron levarme. Pero pensaban que tiña menos idade, cando viron que xa tiña 17 e estaba a piques de pasar a sénior xa me descartaron.

-Que lonxe queda iso dos equipos mariñáns en Nacional, non?

-É moi complicado, porque hoxe todos os rapaces priorizan os estudos, o cal é lóxico, porque diso vai depender a súa vida, non do baloncesto Se nuns anos atopan traballo por aquí e van volvendo, podería ser que se dea un impulso, pero é complicado. E máis tendo hoxe cinco equipos na zona.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«Os xogadores de Celtas e Viveiro íamos de cañas xuntos despois dos derbis»