«Na música, eu necesito ver verdade»

Froito dun premio, un jingle seu será o oficial no Teatro de la Estación de Zaragoza


ribadeo / la voz

A ribadense Carme Rodríguez vén de gañar o II Premio Abanico de Vías en Zaragoza pola composición súa Huella de la Memoria. Camino a la Estación. Ademais de ser económico (dotado con 600 euros), conleva que a súa peza será difundida converténdose durante un ano no jingle oficial do Teatro de la Estación. «É unha pequena melodía -explica- que vai soar antes e despois das representacións que se fagan no teatro e vaise tocar enteira nun concerto que prevemos que se fará en outono».

-Dentro da súa carreira musical, en que está agora máis centrada?

-Agora estoume centrando máis na composición, máis rollo clásica. O meu obxectivo é facer bandas sonoras. Estou deixando de lado, un pouco, o de ser cantautora.

-Pero a Carme que todos coñecemos non cambia, non?

-No fondo non cambio, non. Son distintos fillos da mesma nai.

-O traballo de composición sempre parece algo como escondido. É máis visible quen interpreta esa peza musical composta.

-É un traballo máis na sombra, menos de cara ao público pero ao final o publico é o que recibe o traballo do compositor en primeira instancia. É outra maneira de entender a música. Hai moitas vías e moitas persoas para chegar a un público e o compositor é a primeira máis importante.

-Ten que desculpar pero case é inevitable preguntarlle polo que pasou en Eurovisión, que gañase Portugal cun tema moi alonxado do espectáculo televisivo que adoitamos ver nese certame.

-Foi o que dixo o gañador [Salvador Sobral], que se tiña que deixar de facer espectáculo para facer música. A conclusión que sacamos en claro en todos os momentos da música é que estamos vendo que a música que se vende e se compra está como falta de fondo. Estou de acordo con el. Fai falla verdade na música. Eurovisión é unha plataforma para ensinar a música que se está facendo. Na música, eu necesito ver verdade. Pero o que recibimos case as 24 horas do día é musica vacía. Esa ten a súa función, que é a de entreter, que nos sirve en moitas ocasións pero cando hai que falar da esencia da música o primeiro que ten que haber é verdade. O que me gustou da vitoria de Portugal era que cantase en portugués tamén. Estou nun 99% ligada a ese idioma. É a mostra da identidade.

-Xa non lle pregunto por España.

-(Sorrí) Niso creo que vamos a estar de acordo todos. O de España... todo o mundo xa sabe.

-Volvendo ao seu premio que é o esencial, como reaccionou?

-Estaba saíndo de clase e chamáronme. Para min foi unha sorpresa! Para tirar máis por este lado de composición envías moitas cousas a concursos, como método de traballo tamén, para intentar meterte neste mundo.

-Que autor de banda sonora sería o seu favorito, o máis?

-A verdade é que teño unha relación coa música de John Williams como de admiración a un nivel máximo. A de Harry Potter é a miña banda sonora non pola súa calidade senón pola importancia que ten na miña vida, porque crecín con ela e pola que me decidín dedicarme a isto. Vin moitísimas películas de Harry Potter. Igual que outras películas, está no meu crecemento.

-Proxectos en mente.

-Quero acabar a carreira ben. O principal será o concerto este do concurso, polo outono, onde presentarei a obra que gañou ee algunha máis miña. Compaxino as clases con enviar máis cousas a outros concursos, facer música para curtametraxes de alumnos que están comigo. Antes estiven estudando uns anos percusión no conservatorio, aprendín a tocar de forma autodidacta piano e guitarra, empecei a compoñer con 11 anos e toda a vida cantei na coral ribadense.

-Bota de menos Ribadeo?

-Si, boto moito de menos Ribadeo. Vou alí cando podo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

«Na música, eu necesito ver verdade»