«Hospédome en casas, non uso hoteis»

Desde Vancouver, o focense David Val Val confesa que lle propuxeron contar nun libro a súa viaxe polo mundo


FOZ / LA VOZ

En Vancouver (Canadá) e pendente do visado para Estados Unidos, o focense David Val continúa a súa viaxe arredor do mundo acompañado da súa bici Quiscolina. O pasado xuño iniciou unha aventura na que empregará dous anos nos que percorrerá 46.000 quilómetros. Aínda que a espera polo visado (requerido tras visitar Irán) lle xera certa desesperación, David afronta a situación en positivo: «Asi practico máis inglés».

-¿Tivo algún accidente ou precisou asistencia médica nalgún momento?

-Só tiven un accidente na fronteira de India a Bangladesh ao caer tras rozar cun deses vehículos extraños que usan para mercancías. Só raspei un codo e a xente levoume a un colexio a pé para usar o botiquín, e despois a un centro médico. Deixeime poñer unha inxección polas infeccións, pero dábame medo a reacción. O espello da bicicleta axuda a evitar accidentes.

-Dos que leva visitado, ¿que país lle sorprendeu máis?

-Irán sorprende a todolos viaxeiros. Agora que estou co trámite do visado a USA espero que non me oia o presidente. Nese país moita xente non se define como musulmán e añora tempos de liberdade. O máis bonito é que saúdan sempre e nada máis parar, ou en marcha, xa te están chamando para invitarte a un té ou a comer con eles nos típicos picnics que fan.

-¿Algunha anécdota ou algún episodio que nunca olvidará?

-Non deixo de lembrar o encontro cunha cobra. Foi en Tailandia, sentado nunhas escaleiras. Oín ruido de follas secas e ao mirar estaba casi tocándome. Saltei do susto e ela púxose de pé sacando a lingua. Empecei a grabala e ao pouco saltou hacia min. Non pasou nada e, segundo me explicaron, non me pasaría nada porque só atacan se están en perigo. En Tailandia xa estivera a punto de pisar outra.

-¿Vai cumprindo os prazos da viaxe ou leva retraso?

-Os prazos da viaxe cambiaron ás veces. Tiven que voar de Bangladesh a Singapur porque Myanmar estaba perigoso. E o salto a América adianteino porque o visado chino estase complicando e ademais asi evitei máis quilómetros por estradas conflitivas e uns cantos dólares. Agora poido visitar o Gran Cañón e demais antes do verán, se consigo o visado claro. A viaxe seguirá rematando o verán do 2018.

-¿Como valora que moitos dos seus veciños fagan un seguimento case diario e a través das redes da súa viaxe?

-Desde que saiu a noticia da viaxe en La Voz tiven que voltar a usar o Facebook. Cáseque todolos días agrego a alguén novo. A xente pórtase de marabilla dándome ánimos e felicitándome pola viaxe. Procuro compartir canto poido usando Facebook, o blog e outras redes sociais. É case como un traballo, de día pedaleando e, ao parar, actualizar todo, buscar información, contactos futuros para hospedarme...

-¿Ten en mente escribir un libro sobre esta aventura?

-O do libro xa mo propoñen seguido. Non o tiña pensado antes de saír, pero algo xa barruntei. O que tamén penso facer é charlas nos colexios. De feito, teño aberta aínda a proposta de videoconferencia cos centros educativos.

-¿Como consegue que xente que non coñece de nada lle abra as portas das súas casas para dárlle a vostede aloxamento?

-Eu hospédome en casas, non uso hoteis nin nada parecido. É unha viaxe nómada. Estou coñecendo xente moi interesante que vive e traballa na casa facendo o que lle gusta e cunha forma de vida sana e responsable coa comunidade e o medioambiente. Isto é o que busco, non son un turista. Hai dúas opcións, Warm Showers, que é unha rede social de particulares coma min que hospedan a viaxeiros en bici e que saben o que necesito e ofrecen un trato moi familiar, e o outro é preguntando nas casas se poido acampar no xardín. Ás veces acabo dentro ceando e durmindo. Créase unha relación especial porque é algo excepcional para eles. En Asia simplemente entraba nos pobos e a xente, como é curiosa, viña e pouco a pouco xurdía o convite. Pero a difícil comunicación supoñía un problema e era agotador. Ademais, sempre estaba rodeado por moitos ollos observando todo o que facía.

Un episodio para non esquencer. «Non deixo de lembrar o encontro cunha cobra. Foi en Tailandia»

Varios continentes. Desde Foz a Francia, Os

Balcáns, Turquía, Irán,

Pakistán, India, Camboia, Hong Kong, Vancouver... A viaxe continuará por USA,

Sudamérica...

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

«Hospédome en casas, non uso hoteis»