«Fago experimentos escénicos, busco a retranca e a filosofía popular»

Este mestre vive nunha casa construída por el mesmo e adica parte da súa vida a catro grupos de teatro afeccionado


En Reguengo (Mondoñedo) naceu o fillo de Rosalía de Castro; así se coñece no municipio mindoniense á familia da nai do mestre e creador Francisco Piñeiro González. O seu nome estará ligado para sempre á historia do teatro afeccionado da Mariña, da man de grupos como O Bordelo, A Adala, a Agrupación Teatral Francisco Piñeiro e Ardora.

Este mestre de vocación confesa aprender moito dos alumnos de ESO cos que comparte coñecementos, anécdotas e horas de clase. O tempo libre adícao á creación, a preparar obras e a percorrer Galicia, Asturias e outras comunidades para facerlle rir e reflexionar ao público. Reguengo ten un significado especial nas composicións de Francisco, un home que confesa ironicamente que «descubreu a Shakespeare cando foi roubar chourizos (un libro nunha maleta)». Aquilo foi aos dez anos, pero co paso do tempo medrou a súa afección pola literatura. Cursou maxisterio en Lugo para despois marchar a Barcelona e voltar a Celeiro a finais dos setenta.

Ás representacións teatrais cos nenos da escola seguíronlle os primeiros debúts no escenario. O grupo O Bordelo, do que é director e actor, vai camiño dos once anos e leva unhas catrocentas actuacións. Cumprindo coa tradición, o próximo 5 de xaneiro estreará unha nova peza teatral en Sargadelos: «É un regalo que nós lle facemos ao pobo na véspera de Reis».

Francisco Piñeiro fala dos catro grupos teatrais coma se fosen fillos, queridos todos, pero á vez diferentes. Asegura que mentres O Bordelo fai un teatro moi popular, humorístico e de temas actuais, como os malos tratos ou as agresións urbanísticas, A Adala -a punto de cumprir nove anos sobre os escenarios- representa pezas con argumentos máis urbanos, históricos...

Este mindoniense asentado en Cervo perfila as súas creacións, adaptándoas ao público ao que van dirixidas. «Nun mes e medio preparamos unha obra, e despois ímola modificando, personalizando, dependendo do lugar onde a representemos. Chegamos ata tal punto que a xente cando acaba a función nos pregunta 'vós sodes de aquí ¿non?' O que buscamos é conectar co público, iso é o mellor».

Partindo da filosofía de que «o teatro é soñar en grupo», Francisco séntase a crear e aliméntase da retranca e da filosofía popular: «Fago experimentos escénicos; o noso teatro non se axusta a ningún canon». Francisco quere que o público se relaxe nas funcións, se ría e tamén chore. Co paso do tempo sígueo emocionando que a xente lle lembre na rúa algunhas frases que forman parte do guión.

O teatro afeccionado enche as prazas e os auditorios. Para este mestre ten unha soa explicación: «A xente ven ao teatro a relaxarse. Isto é posible porque os actores e as actrices disfrutan co que están facendo. Eu traballo as obras ao revés de todos, primeiro intento coñecer ao actor e despois escribo».

Aos ollos dun dramaturgo autodidacta, sen ningún referente e que segue as ideas de Lope de Vega, é satisfactorio comprobar como medra na comarca o interese do público polas compañías de teatro afeccionado. Tamén, constatar a ilusión dalgúns técnicos de cultura dispostos a descubrirlle ao cidadán o que se cociña na comarca.

Na última década viviu mil anécdotas. Instámolo a que nos conte algunha e non pode evitar recrearse con elas. Sería imposible pedirlle que se esquecera dos comentarios que o público lle fai cando cae o telón. Son o alento para seguir creando, para imaxinar un mundo a un ritmo distinto, unha conciencia reflexiva. A narrativa tamén lle dá satisfaccións «pero non tantas como o teatro». Leva dous anos investigando a figura do Gardarríos e traballando nun libro sobre a historia do teatro afeccionado da Mariña.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

«Fago experimentos escénicos, busco a retranca e a filosofía popular»