Sede de verniz e viño

Contaba aquí e alí o fermoso amencer no que está transcorrendo a súa vida. Ese amencer pálido de emocións virxes que a súa postraumática adolescencia lle provocaba. Afables ardores do augardente na traquea máis abrupta do corazón que respira aquelaban esa a súa alma. Dono do campo emotivo do hipotálamo, o corazón dese mozo continuaba nun intenso divertimento de latidos insospeitados. Nunha desoladora, quizais, alegría intensa pola pena acadada e que en ocasións xogaba ás escondidas... Paseando polo camiño que Robert Frost camiñaba por ser pouco transcorrido. Vivían alí volátiles bolboretas das cores máis tenras da ampla gama do delicioso arco da vella ou do triunfo que tantas emocións acadaban. Cores fermosas, estas, que transpiraban na súa respiración e que a soidade dos gnomos lle inspiran. Nun intre, unha alma en pena contaba os aires do Courel ou de Versalles. Tanto tiña, porque de tose do conduto das máquinas o vento se cubría... Daquela alma, coñecida por todos, o viño era o máis pedido e miles de bágoas alcoholizadas tivera el que reiniciar na robusta madeira das cuncas... Xenio da apoteoses, a súa borracheira emocional era tamén permanente e só as pombas mensaxeiras das cartas perdidas aquelaban o que estaba a pensar e que traquea lle conviña emocionar. ?Que fas aquí pequeno forasteiro que foxe dos camiños e non ten idade de conducir? A pregunta era de alguén que soñando que servía viño, e que era dono dos vidros e da citada robusta madeira das cuncas, decatouse de que fervía por beber. Deixando de soñar contemplou que era no seu espello onde as bágoas oxidaran a madeira sen verniz. No camiño que o mozo andaba. O amencer espertaba o sono e por iso el pechaba as persianas...