Dúas sen tres

¡Vinte anos exiliado! Fuxira cruzando os bosques da fronteira guiado por Luís, o pai. Do fato dos perseguidos só el, Adrián, ceibárase. A metralla no pulmón do vello completara o drama; deixáraos atrás. Rematara de xornalista contra a Ditadura . «Non volvas» -aconselláralle o pai nunha aperta. O primeiro intento: Transcorreran dez anos e non aguantaba máis. «Tiña que volver».

A pesar do pelo rapado, dos lentes de contacto, do bigote e barba, da roupa desleixada? pillárano. Cachárano polo instinto da funcionaria Sole, quen percibira nel algo estraño: «Non era un turista máis». Interrogado, extraditado como «persoa non grata», a súa fe revolucionaria ficara polo chan ao ollar na televisión a represión contra os camaradas: Sara, a revolucionaria manca, morrera -tiroteada pola milicia- cando difundía propaganda coa imaxe de Adrián e a consigna «¡Volve con nós! ¡Axúdanos!».

O segundo intento: Nove anos despois, chegara carta da nai: «O teu pai, moi grave». Cando lle permitiran visitalo, o proxenitor, cos pulmóns desfeitos, xa non falaba, boquexaba sangue, moveu dedos e ollos amosando agradecer o encontro co fillo que repetía «Volvín, ¿oes?, volvín». Inxenuo, caera na trampa do xefe da propaganda? do mesmiño xeneral Paúl. Retransmitiran o reencontro, a agonía e deseguido a incineración, amosando esa humanidade tan oportunista do Réxime. Minutos despois dous axentes de paisano, Ted e Bob, trasladaron a Adrián ao aeroporto.

Alí coméronlle a moral, mostrándolle os recentes módulos de recoñecemento que impedirían que xamais volvesen entrar traidores -batéronlle nos riles. «Filtros» -chamábanlles, que superaban á pericia de Sole. «Neles estades todos fichados, figuran as vosas claves antropomórficas, con que non volvas, ¿ei?». Pateárono nun recanto, feito un nobelo, roto. Deixáronlle un anaco de lecer. No avión, Adrián gozaba coa visión da súa terra, máis e máis distante. Xurou: «Volverei». Foi entón cando procederon os escoltas. Xa sobrevoaban o océano. Xamais habería un terceiro intento.