vía secundaria | Capítulo XXI Escusas e mentiras

Hilario non se sentía cómodo a carón do cabo Novas. O outro garda civil semellaba ter mellor carácter. Pensaba isto mentres o primeiro ocupaba o asento do copiloto e lle indicaba que conducise cara ao cuartel. Quizais a parella simplemente usaba o vello truco do «poli-bo e poli-malo», e aínda que estaba farto de acender coches, non foi quen de poñer o seu en movemento; ou ben afogábaselle ou calábaselle.

-Estará acatarrado- ironizou o garda civil-. Seica é mellor que conduza eu. Baixe do coche e arrodéeo por diante.

Hilario asentiu sen entender tanta prevención. A fin de contas non estaba detido, senón que só o levaban ao cuartel coa fin de practicar dilixencias, toda vez que baixo a chuvia resultara incómodo facerlle as preguntas pertinentes en condicións, cando menos esa fora a información que lle deran. Nin sequera tiña moi claro se nun caso coma aquel os cabos seguiran o procedemento rutineiro.

Baixou do coche notando a aguilloante ollada do cabo cravada nos seus pasos, ao tempo que este se desprazaba ata o asento da condución. Unha vez ocupado o posto do copiloto e colocados os respectivos cintos de seguridade, o vehículo emprendeu a marcha á primeira.

-Polo visto pasoulle a catarreira- comentou o cabo Novas mantendo o sarcasmo e botándolle unha ollada ao nesgo.

Hilario sentiu unha rabia interna que lle medraba na boca do estómago e lle subía ata a gorxa. El non estaba afeito a atropelar tipos a diario, e nunca pensara de se mesmo que tivese tan pouca afouteza. Pero máis que preocupado polas consecuencias do seu acto, seguía desconcertado polo xeito en que se producira. Era a súa incapacidade para dar explicacións atinadas sobre os feitos o que seguramente facía que as súas palabras dubitativas soasen a escusas ou mentiras baratas. Logo cavilou que aquel tipo, agachado tralo seu uniforme, non deixaba de ser un funcionario de merda que non lle quedaba outra que baixar a cabeza diante dos seus superiores. Esa imaxe, a do mangallón acatando ordes, serenouno, e fixou a ollada no limpaparabrisas que de súpeto se detivo ao parar de chover.

Seguiu un silencio que se veu interrompido co son dun teléfono móbil. Hilario notou as vibracións no peto do pantalón contra a perna, pero, no canto de contestar quedou como paralizado.

-¿Non pensa collelo?- preguntoulle o cabo.

Quitouno do peto con desgana, e antes de responder reparou no nome de Rosa na pantalla. Era a segunda chamada dela e xa non lle contestara a primeira.

-É a miña muller -dixo.

-¡Pois non a faga esperar, home! -riu o cabo.

-Ola, Rosa... É que antes non puiden collelo... ¿E logo por que chamaches ao taller?... Houbo un..., un accidente aquí, na vía de acceso ao polígono e... Tranquila, que estou ben... ¿Que se podo ir buscar á nena ao colexio e levala ao médico?... ¿Un cólico?... Pero Rosa, ¿logo non podes ir ti?... ¡Pois nun taxi!... Xa sei, non te alteres..., que si, que te van botar de tanto pedir... Pero é que eu non podo, Rosa, xúroche que... Colgoume -dixo gardando o teléfono.

-En media hora podería ir vostede -díxolle o cabo abrandando.

-Agora tanto ten... Rosa estará chamando un taxi, aínda que lle custe o posto de traballo. Coñézoa.

-Faloulle dun accidente, pero non lle dixo que vostede...

-¿Está casado?

-Esa non é a cuestión -respondeu o garda civil á defensiva.

-Se o estivese non me faría esa pregunta. Tentaría evitarlle preocupacións á súa muller.

O cabo Novas si estaba casado, pero non llo dixo, mais entendeuno. Hilario dispúxose a acender un pito. Necesitábao.