Cora

Cora levaba todo o verán preparando o seu disfrace. Este ano o premio tiña que ser seu. Sabía que o entroido no seu pobo estaba practicamente morto, pero a súa obsesión por gañar rozaba a enfermidade compulsiva. O modelo estaba decidido, as horas de verán que lle sacou á praia tiñan que dar o seus froitos. O martes era o día D para ela. Para outros unha ocasión de visitar un carnaval con xeito en Xinzo ou Verín, pero Cora tiña que estar aí diante de catro veciños que apenas apreciaban a obra de arte que construíra.

O traxe era perfecto, de coiro como o orixinal, valéralle máis do que podía recibir co primeiro premio. O mono de moteira amarelo de raia negra sentáballe de vicio. A catana parecía feita polo propio Hattori Hanzo, pedíraa ao mesmo Xapón cando decidira gañar o concurso. Tinguírase o pelo de rubio e fixera o mesmo corte que Umma tiña na película, e o mellor, o que completaba a súa vestimenta era a furgoneta que tuneara a modo da Pussy Wagon.

Ás cinco da tarde do martes, a hora da collida do toureiro Ignacio Sánchez Mejías, Cora arrancou a súa propia Pussy Wagon como a verdadeira Beatrix Kiddo. Dirixiuse á praza do Concello. Na zona un rebumbio de xente arremuiñábanse ao redor das poucas máscaras que se concentraban debaixo da carpa onde estaba instalado o palco provisional. Unha voz ordenou que primeiro desfilasen os participantes individuais. Diante de Cora colocouse un home hamburguesa de gomaespuma acompañado por un cadeliño que levaba ao seu redor un incómodo pan de espuma coma se fora un «perrito quente». A xente íase achegando, curiosa ante a posibilidade de deixar fuxir o aburrimento que asolagaba a súa vida cotiá incluso nun día de entroido non diferente.

Era o momento de Cora, achegouse coa súa Pussy Wagon, baixouse dela como a Mamba Negra e ante as miradas de indiferenza e as risas do público que cría que debían aplaudila polo seu gran disfraz, actuou. Sacou a catana e nun arrebato tarantinesco comezou a abrir barrigas, cortar brazos, degolar pescozos. Nas pozas de sangue que se formaban no chan esvaraban aqueles que tentaban fuxir do fío da súa peculiar espada. «Merezo gañar: son Beatrix Kiddo».