Anna

Os versos que murmuraba en silencio léraos no libro que levaba debaixo do brazo. Non lembraba cando. Camiñaba baixo os tileiros do Campo de Marte cara a praza do Trocadero. Ficara alí con Anna. De vagar foi arrincando as follas escritas cos poemas e deixounas caer por riba da ponte, no río. A auga toldada semellaba agora un libro aberto por todas as páxinas, cuberta de letras que afogaban para alimentar os vermes que despois comerían os peixes. Abeirouse á varanda e ollounas esparexerse, varar entre os xuncos, tropezar cos caneiros e, finalmente, afundirse. O río volveu ser o escuro manancial de auga turbia que seguía descorrendo, atravesando a cidade, cara un mar que ignoraría os poemas de César Vallejo. Ningunha daquelas follas chegaría a mallar nun aparello de baixura, entraría nunha nasa ou mordería os engados dos anzois da campaña do bonito. Ficarían no leito do río, cubertas de lama; algunha delas, talvez, brillando durante un tempo, coma un diamante nunha veta de carbón. Colocou, da cabalo da varanda de pedra, as tapas duras do libro baleiro, co debuxo do home de cara de ferro enxergando de esguello as augas daquel río que tanto amara. Seguiu andando. Anna, que agardaba por el nos xardíns do Museo da Mariña, saudouno ao lonxe. Xa non tiña agasallo para ela; pero intuíu que aqueles poemas pertencían máis ao río ca ninguén. Os axentes da Gestapo rodeáronos mentres se bicaban. Rexistráronnos cos brazos levantados, buscando un libro e co temor na cara de Anna de que aparecese en calquera peto do abrigo del. Se atopaban o libro, as torturas non pararían ata morrer. El, cun aceno de ollos, indicoulle a ponte. Ela enxergou o libro a escarranchapernas da varanda. Albiscou as tapas, abaneadas pola brisa, cos nomes dos xefes da resistencia antinazi de París ciscados entre os versos do poemario; e o retrato de Vallejo na cuberta abalando da auga ás nubes. Ata que un refacho despegounas e caeron planeando, coma un parrulo pousándose no río. O policía ordenoulles baixar os brazos e desaparecer. Regresaron pola ponte. Detivéronse sobre a corrente impenetrable, sen poder adiviñar que o home que decidira morrer en París un día con chuvia ollaba un peixe que se achegaba curioso a uliscar a súa cara de ferro.