Cumpreanos

Metín a chave na pechadura, e fun recibido polo balbordo do televisor no cuarto de estar, mailo exquisito olor das vieiras ao forno da miña nai.

-¡Ola...!

-¿Que tal, fillo?

Saudaron ao unísono meus pais dende a cociña. Sentei no sofá, ao carón daquel marco coa fotografía da miña recente comuñón e fronte ao presentador do informativo rexional. Anunciaba unha conexión en directo cunha residencia de anciáns; onde un tal Eladio cumpría os seus primeiros cen anos, segundo informaba nun ton case vacilante a reporteira. Erguinme de novo, e achegueime á pantalla con curiosidade. Meu pai dispúñase a poñer a mesa; cinco servizos. Ao parecer, tiñamos convidados... Mentres; aquel homiño de pelo cano e desdentado respondía pausado, coa ollada perdida no baleiro. Coma se lle mancase recordar cada vivencia pola que lle preguntaba a xornalista, coma se por cada engurra do seu corpo murcho e desgastado polo tempo foran cravándolle centos de agullas ardendo. Sentín unha bágoa naufragar na meixela...

-Brais, ¿axúdasme a rematar coa mesa?

Fiquei alí, quedo, sen case pestanexar; absorto nunha pombada de lembranzas que agora me levaba a cabalo entre a impotencia e a culpabilidade. Cada verba que saía dos beizos do centenario, case ancorando no meu pensamento cunha dor xorda; da que souben naquel mesmo intre que só lle agardaba curas de salitre, que non marcharía máis.

Xa despedían a conexión; Eladio comezou a asubiar case sen folgos, mais con carraxe e, ao compás, tamén eu.

-Brais... -colleume meu pai polo ombreiro.

Fitaba de esguello ao asubiante, agora tamén emocionado. Collinlle a man.

-¡É o xílgaro, papá! -apertei con forza- ¡O xílgaro no ameneiral que vai dar ao río!

Chamaban á porta...