O orfo

O dono morreu, xa era vello, coma el, doutro tempo que xa non voltará. Botaríao de menos, rematouse percorrer as corredoiras nas tardiñas de verán. Viñeron os fillos á aldea, fixéronse as partixas.

A casa venderíase, igual que as leiras e os animais da pequena granxa. De valor había pouco máis, algunha xoia, un par de contas no banco con aforros máis ben escasos. Logo quedaba el. Para a cidade ninguén o ía levar, non era o seu sitio, imposible telo alí con tanto coche e rúas ateigadas. Vendelo, case imposible, os poucos que quedaban na paila xa tiñan un e era dabondo, non darían un peso. Regalalo, a quen, quen o ía de manter co choio que daba a súa idade. Decidiron que ficase alí, á súa sorte, a natureza faría o seu traballo. Non o levaron o enterro, curto e de escasa concorrencia; cando era novo si que o levaban. Daba moita prestancia. Pecharon a casa, o alpendre. Quedou todo como un cadaleito xigante, triste e maxestoso. A el sacárono do garaxe a empurróns, non quería moverse, ancorado no recordo negábase a camiñar. Deixárono a uns metros da casa nun campo de grelos. Non había xeito humano de movelo máis. Arrancaron os coches de volta á cidade, ningún se xirou a darlle un derradeiro adeus, co que disfrutaran del cando eran novos. Xa era noite e cando os faros se perderon nunha volta da estrada fíxose a escuridade total. E quedou só, para sempre, só, pensaba en aquilo que dicía o dono ás veces: «E nos fomos quedando sós, o mar, o barco e mais nós...». Non lembraba o resto. Agora, nun campo amarelo en medio de ningures, un tractor John Deere chora aceite nun silencio de pistóns.